HOMO X

Siz ne düşünürsünüz bilmem ama uzun süredir sigara içen biri olarak, aylardır ekranlarda yayınlanan “Dumansız Hava Sahası” tanıtım filmleri beni inanılmaz rahatsız ediyor. 16 Mayıs 2008 tarihli, 26878 sayılı Başbakanlık genelgesiyle 4207 sayılı Tütün Mamüllerinin Engellenmesine Dair Kanun hayli güçlendirildi ve etkili yaptrımlar ortaya kondu. Yaptırımlar ve sonuçları bir yana, genelge hayli ilginç tanıtımlarla desteklendi. Örneğin, Deniz Baykal hariç Ufuk Uras dahil pek çok parti lideri ve siyasetçi boy boy afişlerde göründü. Tanıtım filmleri de hala TV’lerde yayınlanıyor.

En çok gösterilen klip ise iş yerinde mühendis kılıklı bir müdür ya da şef müsvettesi bir adama ait. Çalışma alanlarında, sigara içmeyenleri koruyan bir yasayı çatık kaşları ve üniversitede eritilememiş mahalle delikanlılığıyla savunuyor. Hani olur da büroda, “ulan bu maaşa, bu kadar iş, üstüne de mesai… Hatunla randevu da iptal oldu mına koyyım” diyip elemanın teki bir sigara tellendirecek olsa vay haline. İşten kovulmakla kalmayacak, şef garson tarafından kafası gözü de yarılacak.

Daha beteri taksi şoförü… Psikopat görünümlü kadın yolcu, sağlığının taksilerde bile yasayla korunduğunu o firijit tavrıyla anlatırken; dikiz aynasından söze karışan çakal şoför, trafik lambası yeşil yanıp da aracı hareket ettirdiğinde başlıyor konuşmaya. Yav kardeşim, madem o kadar dikkatli bir şoförsün neden seyir halinde konuşarak insanların can güvenliğini tehlikeye atıyorsun? Mazallah orda dikkatsizliğin sonucu bi kaza yapsan belki 70′ine kadar hem kocasının hem çocuklarının; tekmil gelinin damadının hayat ferini söndürecek bir firijiti toplumsal görevinden ilah-i adaletin hikmetine salacaksın. Hani bunu düşünemiyorsun, hani çocukken; belediyeler henüz AKP’nin elinde değilken, otobüslerde bir levha olurdu. Onu da mı okumadın? “Yolculuk esnasında lütfen şoförle konuşmayınız” diye… Taksici hızını alamıyor, sağlığın pazarlığı olmaz diyor Polat Alemdar şivesiyle. Racon abimiz, tüm sessiz şoförlerin sesi oluyor: “Bakın araçta sigara içerken polisin kestiği cezadan belimiz büküldü, aman nolur kardeşim içmeyin şu sigarayı” demeye getiriyor.

AKP döneminde maliye bakanlığının kendine bulduğu ek gelir kalemleri beni çok aşıyor…

Halkın ortak kullanım alanlarındaki hava kalitesini yükseltmek için yayınlanan bir genelge… Halkın sigara içen kısmını yok sayarak, parayla cezalandırarak, hiçbir iyileştirme geliştirmeden yapılmış üçüncü dünya ülkelerine özgü bir tavırla. O kadar mı haklı buluyorsunuz bu genelgeyi? O zaman siz de tanıtım filmlerindeki, sıfırcı psikopat öğretmen Aysel Demir’le hem fikirsiniz demektir. Bu tarz eğitim faciaları hakkında betimsel çıkarımlar yapmayı kendi ruh sağlığım bakımından uygun görmüyorum. Fakat şundan eminim bu kadın eğer bir başbakanlık genelgesine takdir veriyorsa, o genelgeden korkun. Kendinizden daha çok korkun tabii…

Sigara, insandaki nikotini tetikler. Beyin eksikliğini hissettiğinde iç emri verir. Sigara BAĞIMLILIK yapan bir maddedir. Yani UYUŞTURUCUDUR… Şimdi soruyorum:

Ben sigara BAĞIMLISIYIM ve T.C. vatandaşıyım. Benim sigara bağımlılığımı iyileştirici bir tedavi geliştirmeden benim sigara içme hakkımı nasıl yasaklarsın? Sigara kanser yapıyor da, Coca-cola, Cola Turqa ve diğerleri kanser yapmıyor mu? Onlar neden yasaklanmıyor? Dahası, madem vatandaşlarınızın sağlığıyla bu kadar ilgilisiniz, madem bütçenizin akciğer kanserine çok masraf ettiğini fark ettiniz, neden sigarayı TAMAMEN YASAKLAMIYORSUNUZ?

AKP’ye sorulmuş hiçbir mantıklı sorunun, mantıklı bir yanıt alamayacağını şu geçtiğimiz iktidar süresince çok iyi öğrenmiş biri olarak, konuyu tanıdığım en büyük sağlık otoritesinin yorumuna, Dr. House’a bırakıyorum:

“I’m giving you a prescription.
It’s cheap, which is good, because your insurance company won’t pay for it.

- “Cogaritis”?
- Cigarettes.

One twice a day.
No more, no less.
Studies have shown
that cigarette smoking…is one of the most effective ways
to control inflammatory bowel. Plus it’s been well established that you look 30% cooler.

- Are you kidding me?
- About the looking cooler, yeah.

- The rest is true.
- Isn’t it addictive and dangerous?

Pretty much all the drugs I prescribe
are addictive and dangerous. The only difference with this one
is it’s completely legal.
Merry Christmas.

Daha sonra Wilson’la konuyu şöyle tartışırlar:
-Prescribing cigarettes for inflammatory bowel?

-That’s, uh– They cause lung cancer, you know. You know why they have ribbons for breast cancer, colorectal cancer, prostate cancer–
and not for lung cancer? They ran out of colors? It’s because people blame lung cancer patients. They smoke. They screwed up.
They deserve to die. The reason people die from lung cancer is guilt.

• Read More »

Bana bazen hayattan niye nefret ettiğimi soruyorlar. Sebebi basit: Çünkü hayat sevmediğiniz şeylere katlanabildiğiniz sürece size bir şeyler veriyor. İşin daha da kötüsü bu hayatın suçu değil; insanoğlunun kurduğu hayatın suçu…

Adamı özledim!

• Read More »

Conan the Barbarian’ın ilk sayılarında Roy Thomas sıkı sıkıya R. E. Howard’a bağlıdır. Gerek üslup gerek öykünün işlenişi bakımından. Öykü, kendi evreninin koşulları bakımından belli bir mantıkta ilerlerken, kurgu fantastik bir öğenin gerçekliği kırmasıyla şaşırtıcı bir hal alır. Özellikle “Fil Kulesi” bunun belki de en iyi örneğidir. Kimi zaman Conan’ın kendisi ama kimi zaman da Conan’ın yardımına ihtiyaç duyan biri için bu fantastik öğe (fil başlı bir uzaylı, boğa biçiminde bir tanrı ya da bir maymun adam) korkunun saf halidir. Aslında o fantastik öğeyle yüzleşmek, kişinin bilinçaltındaki tüm korkularla yüzleşmekle özdeştir. Örneğin, Conan the Barbarian Cilt 11’de şehre hakim olan kötü büyücü Kızıl Rahip’i öldürmek isteyen soylu Murilo, Kızıl Rahip yerine canavarı maymun adamla karşılaştığında, bayılmadan önce korkunç canavarı şöyle betimler:

“Beneath the crimson hood grinned a face of madness and nightmare.. Eyes which glared redly, great flaring nostrils and yellow fangis… Huge, mishapen hands… All this I saw at a glance…” “Koyu kırmızı kukuletasının ardında delilik ve kâbusun sırıtışına sahip bir yüz vardı. Kıpkızıl parıldayan gözleri, alev soluyan burnu, uzun sarı dişleri ve büyük biçimsiz elleri… Tüm bunlar bir solukta görebildiklerimdi”

Belli bir zamana kadar korunma altında kalan korkunç fantastik öğe, ki bu korumayı büyücüler büyü ile sağlar ve dolayısıyla belki de büyüye bir anlamda anti depresanlar, psikosomatik düzenleyiciler ya da ağır psikoz kimyevileri olarak bakmak mümkündür, salıverildiğinde artık zaman korkuyla yüzleşme anıdır. Bu anlamda “barbar” olarak nitelendirilen Conan bir ötekidir ve yabancı olduğu kültüre kendi normlarıyla bakmaya başlar; dolayısıyla korku ete kemiğe bürünür. Bu bağlamda bireyin hapsolduğu psikolojik çevre, Conan’ın kişiliğinde dayanışma ve korkunun üstüne gitmeye dönüşür. Buradaki ötekinin gerçeklik algısı bir anlamda “modern” kültüre yapılmış bir barbar aşısıdır.

• Read More »

Şurası bir gerçek ki artık dijital fotoğraf makinelerinde yaşanan rekabet PC dünyasından çok daha gergin ve soluksuz takip ediliyor. İnsanların fotoğrafa olan tutkusu, ceplerindeki sınırlı para ve kalite düşkünlükleri bir araya gelince her yeni model heyecanla bekleniyor. Özellikle dünya dijital fotoğraf makinesi pazarının yüzde 90′ınını elinde tutan Canon ve Nikon “taraftarları” her yeni modelin lansmanında bir gol sevinci yaşıyor ya da üzüntüyle maçı terk ediyor. Tabii bu bahsettiğim karşılıklı gol atmalar sadece dijital single reflex lens (DSLR) fotoğraf makineleri için geçerli.

Dijital Çağ yazımda Canon’un söz konusu piyasada yaptığı devrimden kısaca bahsetmiştim (http://www.yarattik.com/rufio/?p=201). Geçtiğimiz yıl içerisinde 40D yarı profesyonel DSLR fotoğraf makinesi dışında kayda değer bir atak yapmayan Canon, baş düşmanı Nikon’un birbiri ardına çıkarttığı modeller karşısında seyirci kaldı. D60 giriş seviyesi makinesinin ardından Nikon’un özellikle 1 Temmuz’da lansmanını yaptığı D700 modeli Canon’a yönelik çok ciddi bir saldırıydı. 12 MP’lik CMOS sensöre sahip bu full frame fotoğraf makinesi (35 mm’lik filme eşdeğer), özellikle CCD sensördeki kumlanma eleştirilerine verilmiş bir yanıttı. Dahası 22 Ağustos 2005 yılından bu yana yarı profesyonel ve profesyonel segmentin arasındaki 5D modeliyle Canon’un tahtına indirilmiş en büyük darbeydi. Artık Nikon da D700 ile profesyonel savaşlarına 3.000 dolarlık satış fiyatıyla katılmıştı. Nikon bununla da yetinmedi. İki hafta önce 27 Ağustos’ta “biz sadece fotoğraf makinesi üretiyoruz” sloganıyla Canon’a tutuculuğuyla hep karşı duran bu marka ilk kez çırakttığı D90 modelinde video çekimini olanaklı kılarak tüm dünyayı şaşırttı. D80′nin gönüllere taht kuran başarısı (ki bu yarı profesyonel seviyede Canon 5D’den bile güçlü bir modeldi aslında) D90′la bir adım öteye taşınmıştı.

12.9 megapiksel çözünürlüğe sahip Nikon D80′nin veliahtı, tıpkı D700 gibi CMOS sensörle geliyordu. Livewiev, sensör temizleme gibi özellikleri standartlaştırmış olsa da esas bomba kutusundan çıkan bir “HDMI” kablosu idi. Çünkü bu kablo sayesinde çekilen 720p (1280 X 720 piksel; 16:9 görüntü oranı) görüntüleri plazmalara ya da TFT monitörlere aktarabiliyordunuz. Ne var ki D90′da tekrar ISO’nun 200′e çekilmiş olması, 12 bit’lik EXCEED işlemci gibi Nikon’a özgü sıkıntılar varlığını sürdürüyordu. En kötüsü ise, video’lardaki başarıya karşın fotoğraflardaki kalite tatmin edici değildi.

Canon’un suskunluğunu sürdürdüğü (ki bu tarihin başlangıcına 20 Ağustos 2007′de lansmanı yapılan EOS 1D Mark III’ü alabiliriz) bu bir yıl içinde dijital dünyada, yazılım alanında çok büyük bir atılım yaşandı. Her ne kadar tonla eleştiriye ve alaya maruz kalsa da kral Windows Vista’yı yayınladı. Görünürde Vista’nın, kararlı XP karşısında pek bir anlamı yoktu. Ta ki Vista’nın Full HD görüntüye uyumda kusursuz tasarlandığı fark edilene kadar. Görüntü çerçevesine 1920 X 1080 pikselin sığdırılmasını sağlayan bu yeni görüntü birimi, yüksek çözünürlüğü, görüntü kalitesi, netliği ve parlaklığıyla göz dolduruyordu. Yoğunluğu yeni bir medya biriminin geliştirilmesiyle desteklendi: Blu-ray. Üstelik bu yeni görüntü standardı işlemci ve ekran kartlarının baştan sona değişmesine neden oluyordu. Çift çekirdekli işlemciler lodos sonrası yağmuru gibi sökün ettiler.

Her ne kadar henüz ülkemiz bu gelişmelere bedevi çölleri kadar uzak olsa da, Birleşik Devletler’in 1 Ocak 2009 tarihinden itibaren ulusal TV yayınlarında Full HD yayınlara geçeceğini belirtmemiz durumun “vehametini” gösterme bakımından yeterli olsa gerek.

Canon’un geliştiricileri hep zeki bulmuşumdur. Ve zekaları matematiksel çıkarımlardaki pratiklikten ötedir. Süreci gözlemleyip ihtiyaçlar doğrultusunda “doğru” yorum ve akabinde sunum yapabilme yeteneğine sahiptirler. Hem bilişim dünyasındaki hem de rakiplerin ataklarını çok temkinli izleyen Canon, suskun kaldığı tüm yılın yarısı boyunca gerek 3D gerekse 7D söylentileriyle çalkalandı durdu. Canon sessizliğini sadece 50D modeliyle bozdu. 40D eski 20D’ye denk gelirken 50D de 30D’nin yerini almaya hazırlanıyordu. İlk bakışta EOS 50D çok da gerekli görülmese de 15 MP’lik sensörü ve DIGIC IV işlemcisi kayda değer gelişmelerdi. Bu sıralarda web sitesinde sessiz sedasız yayınladığı bir trailer fotoğraf dünyasına adeta korku saldı. http://www.canon.com/moon/en/ adresindeki dolunayın önündeki fotoğraf makinesi yaklaşık iki hafta boyunca bir silüet halinde kaldı. Yanda ise sadece “Destined Evolution” yazıyordu. Ta ki bugüne kadar…

• Read More »

Canon, EOS 1Ds Mark III’ü çıkartalı tam bir yıl olmuştu. Oysa dar bütçeli amatörlerin gözü hep 5D’nin halefindeydi. Beklenen bugün itibariyle gerçekleşti. Canon EOS 5D Mark II, tam 21 megapiksel ve 1080p video çekimiyle dünyayı salladı. 50-25.600 ISO’luk canavar, saniyede 3,9 kareden 13 RAW karesi çekebiliyor ve daha da kötüsü full frame. Livewiev gibi ufak detayları saymaya bile gerek yok.

Özelliklerine yakından baktığımızda sensör 36 x 24 mm EOS 1-Ds Mark III temelli, EF lens destekli (EF-S lensler full frame’lerde desteklenmiyor), 14 bit’lik DIGIC 4 işlemciye sahip, 9 noktadan TTL oto fokus yapabiliyor. Diyafram değerleri çok ilginç: f/1-f/91 aralığında destek sağlıyor. Makinede ayrıca otomatik ISO ayarlama özelliği var. Ve belki de kimileri için eksikliği en çok hissedilen şey makinede gerçekleştirilmiş: Makine otomatik modda RAW da çekebiliyor. 3 inçlik monitöründen pilin durumunu ve şarj yeteneğini takip edebiliyorsunuz. Body magnezyum alaşımlı ve 5D ile hemen hemen aynı. LCD panelde Canon standartlarında bir sapma yok.

Video da ise 1.920 x 1.080 (16:9) çözünürlükte 12 dakika çekim yapabiliyor (Nikon D90, 720p çözünürlükte 5 dk. yapabiliyordu). Dahili mikrofon ve hoparlörün yanı sıra harici olanları da cihaza bağlanabiliyor. Bağlantı da ise HDMI’ın yanı sıra kızılötesi de sağlanmış. Kızılötesi sayesinde uzaktan yönetim hayli pratik olacağa benziyor.

Tüm bu sıralananlardan daha da kötüsü var: Fiyatı… Maalesef cihazın satış fiyatı 2.600 dolar. 24-105 mm L serisi lensle satıldığı vakit (ki bunun 40D’deki açıya denk olsa da L serisi olması bakımından çok daha kaliteli olduğu aşikar) fiyat 3.500 dolar seviyesinde. Böylelikle Sony Alpha 900 ve Nikon D700 modellerinde fiyatların hızla aşağı düşmesi gerekiyor. Malum kral gelene kadar çimenlikte çakallar tepişecekti ve öyle de oldu.

Eminim SLR like ve kompakt kamerelar hızla Full HD video çekimlerine hız vereceklerdir. Rakip firmaların ise böyle bir mihenk taşından sonra fiyatlarının allak bullak olacağı aşikar. Ancak SLR’daki Full HD başarısı ve güncellemelirin önümüzdeki altı aya müthiş bir hız getireceği gerçek. Görünen o ki dijital çağda ikinci devreye geçildi ve sanırım bunun adı bu defa Windows Vista yerine Canon EOS 5D Mark 2 oldu.

• Read More »

Sanırım en güzel havalara sahip ramazan ayını yaşıyorum. Hava mükemmel. Yazın sıkıcı yakıcılığı yavaş yavaş yerini ılık bir havaya bıraktı. Her ne kadar geçenlerde NTV’de lodos olacağına ilişkin bir program yapılsa da (şaka gibi, lodos esicek diye yarım saatlik hava durumu programı yapıyorlar) isteyebileceğim en leziz ısıya sahibim. Hem sahur hem yazın bitiyor olması hem de hava nedeniyle insanlar geceleri evlerine gitmiyorlar. Sahilde sabah üçe kadar volta atanlara rastlamak mümkün.

Bir yıl içinde üç kez taşınmış olmam da gece yarılarına kadar dışarıda olmamı destekleyen bir bahane aslında. Dizüstümle gecenin çoğunu Cafe Gencay’da geçirsem de şu aralar, Kardeşler Cafe’de hayli cezp edici. Tuhaf bir sahibi var; benden para talep etmeden baş köşeye oturtuyor. Cafe’sini çiçek bahçesine çevirdi ve koltukları inanılmaz rahat. Gece bir gibi dükkanı kapatıyorlar ve sahura kadar personeliyle bol küfürlü ama içtenlikle konuşuyor: İşlerden, adalılardan, siyasetten… Kulak misafiri oluyorum kimi kimi. Hemen yanındaki Özdemik Cafe de öyle aynı Gökşin gibi. Esnaf sabahlara kadar sessiz sessiz ülkeyi, İstanbul’u değerlendiriyor. İstanbullu’ya Ankara’nın gerginliği yansımaya başladı galiba. Gökşin de tuhaf bir esnaf. Özellikle yanında çalıştırdığı 60′ının üstündeki garson çok takdirimi kazanıyor. Adamın yürümeye mecali yok ama kesinlikle işten çıkartmıyor Gökşin. Dükkanı tam bir kaos ortamı; çalışanlar kafasına göre takılıyor ama pırıl pırıllar. Zaten hesap isterken Facebook’uyla uğraşan ve sahura kadar dükkan önündeki koltuklarında adalet, millet üzerine konuşan birinden ne beklenir ki. Facbook’ta Gökşini sevenler diye bi grubu dahi var; katıldım derhal.

Yaz boyunca deniz kirliydi. Ama şu an mükemmel. Cam gibi. Meydanın ışıkları denize vuruyor ve dibindeki çakılları tek tek aydınlatıyor. Gece kendimi atmamak için zor tutuyorum. Bugün doğalgaz parasını yatırmaya gittim Büyükada’ya akşam üzeri. Dönüşte dayanamadım, koştum Beachclub’a. Normalde hafta içi 20 YTL, pazar günleri 30 YTL olan club’a beş milyon lirayla girdim. Dahası tek başıma değildim koskoca plajda… Yaşlılar, entel görünümlü turistler, alkolikler falan vardı. Zaten bütün yazı burda geçirdik. Kadınlar plajına bir kere gittim sadece. Konfora mı alıştık nedir… Bir saat boyunca çıkmadım suyun içinden. Pırıl pırıl ve sıcaktı. Sonra gittim uzun uzun duş aldım, eve döndüm.

Heybeliada BeachClub’ı Cevahir Tur üç yıl kadar önce işletmeye açtı. Başta geceleri çok hareketliydi ama artık pek öyle değil. Bütün kumsalı temizlediler. Yemekleri gayet iyi, şezlonga içki servisi falan. Biraz bohem bi tadı var, tüm ada sosyetesi toplanıyor burada istakoz gibi olmak için.

Yolda Karadeniz Market’e uğradım. Kiralardan konuştuk. O sırada köşeden iki güzel kadın çıktı. Uzun uzun baktık, dedikodularını yaptık. Köpeklerden konuştuk sonra. Adada köpek nüfusu aşırı arttı. Çamlimanı’nda bir barınak yapmışlar. Belediye inatla köpeklere dokunmuyor. Bir arkadaşıma saldırmışlar geçenlerde. İlkbahar’da da Rus bir kadın vardı; değirmenin orda köpeğini parçalamış bir sürü.

Bir de martılar azaldı bu sıra, nedendir bilinmez. Palamut çıktı, acilen bir elektrikli ızgara almam lazım. Gelen giden çok malum..

Sonbahar geliyor adaya, yavaş yavaş… Sıkıntıyla ve de mutlulukla.

• Read More »

• Read More »

Yaşadığımız coğrafyanın hayret verici düzeyde kültürel zenginliklere sahip olduğunu söyleyecek kadar berbat bir giriş yaptığımı var sayın konuya. Gılgamış ve Enkidu’nun mitosuyla tanışmam hayli geç oldu aslına bakarsanız. Geçenlerde kitapevlerini gezerken gözüme çarpan Danny P. Jackson’ın çevirisini bir solukta okudum (aman Allah’ım nasıl cümleler kuruyorum ben!). 3.000 yıllık hikaye, barındırdığı mitos bakımından keşfedildiğinde tüm dünyanın çalkalanmasına neden olmuş çünkü Hz. Nuh’ta anlatılan sel felaketinin pek bir benzeri çok daha evvelden bu mitosta geçmiş. Benim ilgimi çekense daha çok mitostaki edebi dilin kuvvetiydi. İlyada’dan 2.000 yıl önce kaleme alındığı (ehehe yok öyle bişi taşa, çivi çekiç girişmişler) düşünülecek olursa, ukala halkbilimcilere karşılaştırmalı yöntemlerini bu üsluplar üzerinde dilbilimcilerle uylaşı içinde uygulamalarını salık verip, biz lüzumsuz tinbilimcilere lakırdı için “deneysel” veri sağlamalarını öğütlerdim buradan, ahan da tam bu sunucu üzerinden. Çünkü hayret edilecek kadar başarılı bir anlatıma sahip 11 tablet; 12.’sinin ise çakma olduğunu söylüyor arkeologlar. Açıkçası 3.000 yıldır insanın anlatı becerisini ne kadar geliştirdiği tartışmaya açık.

Beni daha çok ilgilendiren şu dilimize pelesenk olmuş deyim: “Nuh diyor peygamber demiyor”. Ben ifadedeki yakınmanın altında “Nuh’sa peygamberdir” olduğunu düşünüyorum. Eğer bu kadar kesin bir bilgiyi reddetmek mümkünse bu nasıl olabilir? Ve gerçekten bu deyim sadece tesadüf mü?

Tarihsellik bakımından metinleri baz alacak olursak, Gılgamış Destanı’nın Eski Ahit’ten epey önce olduğu açık. Fakat Nuh’un ne zaman yaşadığı açık değil. En basitinden “Baal’e tapmayacaksın” ifadesinin Hz. Musa döneminde söylendiğini biliyoruz. Söz konusu “şirk” ise metinlerin kronolojisi ne kadar ölçülebilir kanıt sunar bunun tartışmaya açık olduğunu düşünüyorum.

Her neyse, ister Ararat, ister Cudi, ister Nissir, isterse Ağrı olsun; tufan sonrasında dağın zirvesine oturan bir gemi iddiası var. Tabii burada çok ilgi çekici başka bir durum daha var Hud Suresi’nde belirtildiğine göre (11/44) Nuh’un gemisi Cudi Dağı’nda fakat neden Türkiye’de Ağrı Dağı’nda olduğuna inanılır onu bilemiyorum. Geminin dağın zirvesinde oturma nedenini ise az çok hepimiz biliriz. Burada dikkatimi çeken diğer bir unsur da Demirci Hüso. Ağrı Dağı Efsanesi’nde Hüso, Ahmet Ağrı Dağı’na çıkıp da zirvede ateş yaktığı vakit, ocağını o zamana görülmemiş kadar körükler. Bu bir bakıma bir Zerdüşt ritüeli olabilir (mi?) Çünkü buradaki karakteri Demirci Hüso’yu, Demirci Kawa ile benzetmemiz mümkün gibi görünüyor. Hz. Nuh’un dininden gelenlerin boğduğu bir halk, ateşle suya yanıt veriyor belki de. Demek ki Nuh’un peygamber olmadığına ilişkin artık elimizde bir de Zerdüşt bakış var.

Geriye ne kaldı derseniz, yanıt basit Şintoist-Budist yaklaşım: Spriggan! Japonya’nın milli dini şintoizm’deki animist öğe olarak Fuji Dağı’nı örnek verebiliriz. Bu din çerçevesinden Sami dinlerine bakışın ve algılamanın zorluğu bakımından Spriggan isimli uzun metraj animasyon hayli ilgi çekici. Sadece Türkiye’de geçmesi bakımından değil; Ağrı Dağı’nı ve Nuh’un gemisini ele alışı bakımından da bu böyle. Filmde gemi bulunmuş ve Japon bilim adamları gemiyi araştırma altına almışlardır. Aslında gemi çok farklı bir gizeme sahiptir. Bir çeşit Uzay Odessa’sı gibidir. Geminin yönetimi, insanlığın yönetimi, evrilmesi anlamına gelmektedir. Bu yıkıcı etkiyi ise Birleşik Devlet’ler zorla elinde tutmak istemektedir. Filmin protagonisti buna karşı savaşım vermektedir. Spriggan işlenişi bakımından Akira’yla yer yer benzerlikler gösterse de, kurgudaki animizmin yansıtılması bakımından Miyazaki’den çok geridedir. Ancak yine de Şintoist bakış açısının konuyu algılaması bakımından ilginç bir örnek teşkil eder.

Eldeki metinlere bakacak olursak bir kurgu çerçevesinde gemiyi sahiplenen hayli çok. Ama eğer Nuh’sa peygamber olduğu açık.

• Read More »

Güzel bir kalem ve okunaklı bir yazı
Ve hep yeniden bir şeylere başlıyor olma duygusu
O hep yüzü tıraşsız kadim dost gibi

Uzaklardaydın, burada gölgelerle oynarken ben
Matematiksel bir hizalama bu
Ve hepimiz küçük birer kozmik zerreyiz
Akıp giden rüzgarın tersine, bir yerlerde yitirmişiz hep

Ne zamandır avuçlarımı toprağa gömmedim
Ya da ne zamandır bir gökkuşağı konmadı yanağıma
Yoruldum ve uyumak her zamankinden daha zor
Bir kırlangıç göçü bu belki de, hani o uzakların vaat edildiği

Her yalnız yaşadığın ev hayaletlerle doludur
Ve ben çok korkuyorum artık

Tüm okunması gereken satırlar gibi bu yaprak da hüzünle solar
Ve doğamız, hep sonbahar sarısı gibi zamanın yaşlanmasına gözyaşlarıyla hazır olacaktır
Bazılarında hüzün birikir ve yosun kaplıdır damarları
Tüm evren bir tımarhanedir ve
Zaman ve mekan istiklal caddesinde iki fahişedir –>

• Read More »

Tıpkı şu beyaz kâğıda değen mürekkebin mucizevi lekeleri gibi… Aşk kendini her daim yeniden ama mutlaka yeniden kurar. Her soluk alıp verişte, zihni taşıyan ruh, o muhteşem yaratı, kendi gelip geçiciliğinin acizliği içinde sonsuz olsan bir şeyden pay almak ister, ki o yüzden kendi solup gitse de solmayacak bir şeye, aşka karışır. Kaçamayışı onun ruhunun maddeye sıkışmış haykırışlarından başka bir şey değildir çünkü ve zekâsı ve zekâsının tüm o ürettiği çer çöp içinde boğulmaktansa kendi özgürlüğünü kurmayı akıl edemez. Bu yüzden aşk kendi ölümlülüğünün en kutsal idesidir.

Tüm bu aczin yakarışları ne kadar acı dolu ve ne kadar derinse, kendi yaratısına tapınması da o kadar içten görünür. Tapınma kendi ikiyüzlülüğünedir çünkü aşk kendini sarmalamalı ve onu o nihai boşluğa taşımalıdır. Aşk o yüzden tapılasıdır.

Zamanın serin sularında yıkanan âşıklar, çürüyen bedenlerini pul pul geçmişe dökerler. Her aşınma ruhun yeniden yenilenmesidir o yüzden her yeni aşk, ilkinden yiyip bitirir. Yılan dönüp kendini soktuğunda, zaman çoktan nilüfer yapraklarını alıp götürmüştür. Geriye kalan yemyeşil güzellik, sadece anıların yosun tutan aynasını sisli bir akşamüstü, kirli bir bezle temizlerken ortaya çıkar. Batan güneşin sarısı mezarlarda yansıyacaktır ve hiçbir kan emiciye bir leş kalmaz artık. Âşıklar en saf olanlarıdır çünkü ve damarlarındaki tüm kan çekilmiştir.

Her yeniden doğuş heyecan vericidir yaşayanlar için oysa aşkın her yeniden kurumu, kurum gibi yağar yaşayan ölülerin üzerine çünkü aşk bir kereliktir ve her daim yeniden yazar kendini; tıpkı simsiyah bir mürekkebin, ışığın şavkını damlasında şakıyarak ak kâğıdı kandırması gibi hayaletini satır aralarına gömer…

Aşk kendi manifestosunu yazar.

• Read More »