HOMO X

Basın bildirisidir:
Bu sene 21-30 Kasım tarihleri arasında Pera Müzesi’nde beşinci kez düzenlenecek olan İstanbul Animasony Festivali içeriği ile göz dolduruyor. Dünyanın en büyük animasyon festivalleri olan Annecy, Hollanda, Ottawa, Melburne ve Siggraph gibi festivallerinin gözde filmleri yarışma bölümünde izleyiciler ile buluşuyor.

42 ülkeden toplam 220 filmin gösterileceği yarışma bölümünde öne çıkan filmler arasında Amerikalı bağımsız yönetmen Bill Plympton’ın Oscar adayı olan Guide Dog filminin 3. bölümü olan Hot Dog ve son filmi Mexican Standoff bulunmakta. Fransız yönetmen Yann J. ‘nin bir işçinin yalnızlığına çözüm olarak gelişen ülkelerden satın aldığı kadın parçaları üzerine filmi Berni’s Doll, Avustralyalı yönetmen Dennis Tupicoff’un filmi Chainsaw, Polonyalı Mariusz Wilczynski’nin ödüllü filmi Kizi Mizi, Vân Ta-Minh’in Suddenly filmi, İngiliz Elizabeth Hobbs’un The Old, Old, Very Old Man filmi, Slovakyalı yönetmen Ivana Sebestova’nın dört kanının gözünden aşk, ölüm ve kader üzerine bol ödüllü filmi Four yarışma bölümünde öne çıkan filmler arasında. Ayrıca 60′a yakın Türk kısa metraj animasyon filmi yarışma bölümünde gösterilecek.

Festivalin bir başka önemli bölümü Galalar. Dünyadaki büyük festivallerde gösterilmiş ve ödül almış uzun metraj filmlerin gösterileceği bu bölümdeki en öne çıkan film 2008′in en önemli animasyon filmi Sita Blues Söyler. Amerikalı ünlü yönetmen Nina Paley’in filmi Sita Blues Söyler 2008 senesindeki hemen tüm ödülleri toplayarak tüm festivallerin göz bebeği oldu. Berlinale, Annecy, Avignon gibi festivallerden ödülle döndü. Festivalin bir diğer önemli filmi yine bu senenin önemli animasyon filmlerinden Ahmaklar ve Melekler. Oscar ve Annie adayı olmuş, Cannes gibi festivarllerden ödül ile dönmüş hatta Cannes Film Festivali’nde jüri üyeliği yapmış Amerikalı ünlü yönetmen Bill Plympton’un uzun metraj filmi Ahmaklar ve Melekler de bir çok festivalde en önemli filmler arasında gösterildi. Ayrıca Brezilyalı yönetmen Otto Guerra’nın filmi Wood & Stock:Seks, Kekik ve Rock’n Roll, ünlü stencil sanatçısı Blu ile beraber Lorenzo Fonda’nın Meksika, Nikaragua, Guatemala, Kosta Rika ve Arjantin’de yaptıkları yolculuk üzerine belgesel Megunica, Kore yapımı olan 7 yönetmenin ortaklaşa yaptığı Benim Yerimde Olsaydın festivalde gösterilecek diğer uzun metraj filmler.

İstanbul Animasyon Festivali’nde gerçekleştirilecek bir başka önemli etkinlik ise Atina’daki Animart Festivali ile ortak olarak Yunan ve Türk öğrencilerin bir arada yapacakları ekoloji temalı film. Farklı disiplinlerdeki öğrenciler, 10 gün boyunca yapacakları çalışmalar sonucunda bir film üretecekler ve üretim sürecindeki deneyimlerini ve yaptıkları çalışmayı festival sırasında katılımcılar ile paylaşacaklar.

Festival programı için www.iafistanbul.com adresini ziyaret edebilirsiniz.

• Read More »

Demonoid şifreme kavuşmamın ardından tekrar çizgi romanın uçsuz bucaksız alemine daldım. Şu günlerde DC grubundan Wildstorm’un 13. sayısını piyasaya sunduğu World of Warcraft’ın 1-7 sayılarının hard cover’ı piyasaya yeni sürülmüşken hemen bir göz atayım istedim. Hiç oynamamış olsam da tüm dünyada 8,5 milyona ulaşan oynayıcı sayısıyla Blizzard’ın online efsanesinin çizgi roman piyasasında neler yaptığını hayli merak etmekteydim.

Tolkein’in “Ben alegori yapmıyorum” demesinden feyz alan FRP, edebiyatı mahvetmekle kalmamış matematik ve yazılım algoritmalarıyla yeni dünyalarda yaşanan maceralara seviye atlamaya indirgediğinden bu yana gelişmelere hayretle izliyorum. Hani belki bir nebze komutları sorgusuz sualsiz uygulayıp seviye atlamanıza yarayan bu karakterlerin bir nebze çizgi roman sayesinde ete kemiğe bürünebileceği beklentisiyle okumaya başladığım World of Warcraft’ı Thor, X-Factor, Orion gibi çalışmalarda imzası bulunan Walter Simonson yazmış. Çizimler Ludo Lullabi ve Sandra Hope’un. Kapak çizimlerinde ise Wildstorm’un sahibi Jim Lee’nin imzası var.

Warcraft evrenini Amerikan çizgi roman anlayışında yayınlanan bu formatla anlatan World of Warcraft, Warcraft evreni hakkında genel bir çerçeve çizmeyi olay detaylarından daha ön planda tutulduğu çizgi romanda hikaye bütünlükleri 6′şar sayıya bölünmüş durumda. Hikayeler The Burning Crusade öncesinden başlıyor. Serinin 25 sayı sürmesi planlanıyor.

Hafzasını yitirmiş bir insanın Kalimdor kıyılarında bulunmasıyla başlayan öykü, Orc’lar tarafından gladyatör yapmak için esir alınmasıyla başlar. Edindiği başarılardan sonra Lo’Gosh olarak anılan karakterin, arkadaşlarıyla (bir gece bir de kan elfinden oluşan birliktelik) atıldığı maceralar konu edinilir. Ana karakterlere hemen her sayıda yeni yan karakterler katılır ya da eksilir.

Amacım sadık WoW oyuncularına sataşmak değil. Tüketim çılgınlığı size ne ifade eder ya da ne kadar modası geçmiş bir ifadedir bilemem ama Blizzard’ın oyununun böyle bir çılgınlığın en rafine hali olduğu aşikar. Kitapevi raflarında oyunun FRP romanlarını gördükten sonra hiç değilse çizgi romanda bir parça karakter derinliği, bir parça dişe dokunur “insaniyet” aradım; insanın mikro evreninde makro evrenine kadar herhangi bir problem, his yumağı… Hepsi nafile idi. Oyunlardaki komutları ezbere uygulayan karakterler, burada da gözünü kırpmadan karşısındaki karakteri hunharca katletmeyi sürdürüyordu. Yaş dağılımını bilmem ama yaşantısını renklendiren her alanda bir gencin “öldürme” edimine bu kadar kolay aşina olması gerçekten tedirgin edici. Herhangi bir anlam bütünlüğüne rağmen insanın değerinin korunması gerektiği savından hareket etmedikten sonra tabii ki bu bir sorun değil ama ne kadar sorun değil o tartışılır.

Çizgi romanda tutarlı bir öykü akışını yakaladığım anda fark ettiğim şey en temel mantık ilkesine geri dönmek oldu: Tutarlılık, geçerlilik sağlamıyor maalesef. Öykü akışı, görevleri yerine getirmek zorunda olan karakterlerin tuhaf yolculuğundan başka bir şey değil. Görsel parlaklık becerisiyle ve dahası çerçevelerde 15-20 mm’lik lensle çekilmiş fotoğraflardaki gibi balıkgözü etkisiyle bükülmüş mekanların geniş açı kadrajı birleşince, muhtemelen bu kargaşa içerisinde genç okur kaybolup gidiyordur. Tabii çizgi roman karelerindeki bu optik deformasyonun bilinçi tercih edildiği bir gerçek ve bunun oyundaki karakterin düz bir zeminde değil de oval bir zeminde ilerlemesiyle de ilgisi kurulabilir.

Çizgi romanda dünya çapında bir kriz olduğu gerçek ancak kar marjını korumak, hayatta kalabilmek diye bir mücadele varsa ve bu mücadele popüler medya öğelerinden bu şekilde yararlanmayı gerektiriyorsa, görünen o ki çizgi romanın düşüşü çok daha hızlanacak gibi. Çünkü insanlar satış yapıp hayatta kalmaya çalışırken onları var eden kitlenin beğenilerini, giderek daha da düşürüyorlar.

• Read More »

Burgaz’a gittim. Uzun zamandır gitmiyordum. Kısa kaldım. Sevemiyorum pek. Köpekleri yabancıları tanıyor; adayı egemenlikleri altına almışlar. Benim adamdakiler daha ciddi. Ama onlar da şımarmaya meyilli. Ada köpekten geçilmiyor. Belediyenin kolu kıpırdamıyor. Artık büyük tura çıkmak neredeyse imkansız. Yaşadıkları yerler dışındaki bölgeleri umursamayan bir ada halkı. Adanın bu yönü çok canımı sıkıyor.

Ruhban okulunun olduğu tepe, ahırlar, pek çok bölge inşaat molozuyla doldu. Piknikçiler akla gelebilecek her yerde ateş yakıyor. Faytoncuların keyfine terk edilmiş yaşlılar ve hastalar. Tek bir servis aracı bile bu adaya çok görülüyor. Adalılar adanın giderek daha da hayalet kasabaya dönüşmesi için ellerinden geleni yapıyor. Adsl ya da doğal gazın gelmesi dahi herhangi bir hareketlilik sağlamadı. Ticaretten anlamadıkları çok açık. 14 tane market-büfe, DiaSa’nın açılmasından sonra rekabetle baş etmek yerine fiyatlarını daha da arttırdı. Artık eskisi kadar alış veriş olmadığı için malları çürümeye başladı. Yakında yavaş yavaş topu atmaya başlarlar. Ticaretten anlamadıkları çok açık. En büyük geçim kaynağı kiraya verilen evler. Doğalgazın gelmesiyle 2006 yılından bu yana suni bir fiyat artışı yaşandı kiralarda ve satış fiyatlarında. Bu konuda bile öylesine beceriksizler ki, yüksek fiyattan evlerine kiracı bulamadıklarında boş kalmasını tercih ediyorlar. Ekseriyetle yaşlıların adada kalması bu saçmalığı katlayarak artırıyor. İki internet cafe, iki berber dükkanı, üç kuaför, bir tv tamircisi, iki demirci dükkanı, üç butik, bir kırtasiye, bir iddia bayii, bir doğal gaz tamircisi, iki fırın, iki pideci orta sınıf esnafı oluşturuyor. Esnafın alt gelir kısmında faytoncular yer alıyor. Üst tabakada ise sahile dağılmış lokantalar ve cafeler var. Ayrıca yaz aylarında koylarda küçük işletmeciler belediyenin açtığı ihalelerle türüyor. Bunlar vizyonsuz, kolay para peşinde olan işletmecilere verildiğinden “Beach Club” dışındaki tüm koylar berbat durumda. Bir de emlakçılığın hayli yaygın olduğunu eklemek lazım.

Gençlerin adada yapabilecekleri hemen hiçbir şey yok. Zaten lise sonrası genç nüfus oranı inanılmaz düşük. Bir dönem esnaf, kapatılan sanatoryumun yerine su ürünleri fakültesi açılacağı düşüyle yaşamıştı. Aynı esnaf Heybeliada’nın iskele sahil kısmını granit bir mezarlığa dönüştürüp, bu kısımdaki ağaçları katleden Büyükşehir belediyesini de aynı mallıkla izlemişti.

Tembel, uyuşuk ve yeniliğe böylesine kapalı ada halkının cehaletinin önüne geçilemiyor. Halk kütüphanesi çoktan perili köşke dönüşmüş durumda. Ne sivil ne de askeri okul hiçbir etkinliğe sahip değil. Sadece bir kez fotoğrafçı arkadaşım Türker lisede fotoğraflarını sergilemişti; bunun dışında da bir etkinliğe rastlamadım. Deniz Lisesi lütuf olsun diye milli günlerde sahildeki Atatürk anıtının önüne bandosunu çıkartıp bir iki marş çalıyor. Adalı halktan orda olanları da mal mal onları seyrediyor. Ne bir kitabevi ne bir DVD satıcısı. En iyi hali kendilerine konuşacak bir konu bulmak için hafif solculuk oynayan tek tük sahte entelektüeller ise maruz kalındığında ise bünyeye gerçekten çok yorgunluk veriyor. Bu insanlar sadece bir kez bir araya gelebildi ve onda da militanca mücadelelerinin sonunda vapur akbil fiyatlarını düşürebildiler. Bunun dışında entelektüelliklerinin adaya bir faydası dokunmadı. Saçma sapan da olsa Büyükada’nın bir dergisi, derneği ve hatta kendi yayınevi var. Aylık çıkarttıkları, Büyükada’nın popüler simalarının yazdığı dergi tam bir felaket. Şehre dağıtmaları utanç vesilesi olsa da, yine de Heybeliada’dan ne kadar önde olduklarını gösteriyor.

Fay hattının tam üzerinde bir ada olmasına rağmen kimsenin depreme bir hazırlığı yok. Mahalle Afet Gönüllüleri diye bir şey var. Facebook’ta üye oldum. Hepsi o kadar.

Bir ada böyle olmamalı diye geçiriyorum içimden. İskelede, Oktay Rıfat’ın bankına oturmuş güneşlenen bir ihtiyarı resmeden ressamı bir fotoğrafçı pozlarken, meyhanelerden taksim eşliğinde muhabbet ve neşeli gülüşmeler akarken sokağa, yandaki kıraathanede iki sevgili ada çaylarını yudumlayabilir ve onlardan esinlenen şair bir iki mısra bir şeyler karalıyor olabilir. İki ayyaş, üç beş esrarkeşe selam verebilir yolda, Yorgo’yla Mehmet paslaşabilir çift kale maçta sokakta. Atların üstünde devriye atabilir polis o faşizan kırmızı ve mavi ışık yerine. İrreal’e de kayar bu muhabbet ama şimdilik gerek yok.

• Read More »

os iusti meditabitur sapientiam,
et lingua eius loquetur indicium.

kyrie, ignis divine, eleison
o quam sancta, quam serena, quam benigma, quam amoena
o castitatis lilium.

Mutant öyküleri bilimsel paradigmasını antropolojide buluyor. Paleolitikten kalkolite olan tüm gelişmeler “insanlığın” temeline konuyor. Ve bu uzun tarihsel süreçte evrimin kilidi mutasyonda. Mutasyon ve mutantlar biyoloji ve tıbbın da ana kavramlarından. Ne var ki konuya hemen hiç değinmeyen felsefe ve dolayısıyla mutantları öykülemeyen koca bir edebiyat. Mutant kavramının geçtiği kaç edebi ve felsefi metin gösterilebilir bilmiyorum.

Akira’nın mutant öykülerini ve animasyon dünyasını derinden etkilediği aşikar. Tıpkı feminist eleştirinin anime dünyasına hakim olduğu gibi. Bunun en iyi ispatlarından biri yeni izlediğim “Elfen Lied” adlı 13 bölümlük anime dizisi. X-Men, Akira, Heroes, 4400 derken pek çok mutant öyküsüne sahibiz.

Japon animesinin bu boşluğu doldurduğuna ilişkin kanım her tecrübenin ardından pekişerek artıyor. Açılış jeneriğinde Klimt tablolarını kendi konseptine başarıyla uygulayan Elfen Lied, mutant varoluşunu tüm görünümleriyle bize açan bir çalışma. Mutasyona sadece dişilerin uğraması ve kadın gözüyle anlatım feminist jargonu desteklediği kadar Klimt’in “kırılganlığıyla” da bire bir uyuşuyor. Elf’lerin insanoğluna olan düşmanlığını, dört yaşına girdiklerinde hormonların baskıları nedeniyle insanları öldürmeye başlayan mutantlar üzerinden anlatmak ise düşündürücü.

Mutantlar, saklandıkları ada, sıkı güvenlik önlemleri, mutantları laboratuvar ortamında tutan bir organizasyon, adadan kaçış, insanoğluna uyum çalışmaları klişeleri oluşturuyor Elfen Lied’de. Fakat tüm Japonya’yı ve dolayısıyla dünyayı şiddet üzerinden yıkıma sürükleyen mutant Akira’nın yerine burada anlatı yerini, taşıdığı virüsle mutasyonu üremeye yayacak olan Lucy adlı mutantın, hafızasını yitirmesinin ardından insan dünyasında Nyu adıyla (ki adı yavru kedi miyavlaması biçiminde çıkarttığı tekrarlanan sesten konuyor) “sevgi”yi nasıl anladığı üzerinden sembolleştiriliyor. Örneğin Akira’daki Kaneda’nın yerini alan Kouta kız kardeşini Nyu’nun ortaya çıkmasından sekiz yıl önce kaybetmiştir. Ve kız kardeşinin kendisine bıraktığı deniz kabuğu onu anımsamasına ve üzülmesine neden olmaktadır. Bunu gören Nyu, deniz kabuğunu kırar. Çünkü o deniz kabuğu Kouta’ya acı vermektedir. Bu bakış açısından beş kafadarın 13 bölüm boyunca dünya ve ilişki algılarını üzerine kurdukları tüm kavramlar baştan aşağı sembolik olarak tartışmaya açılır.

Japon animesinin bas bas bağırarak bize anlattığı bir devlet terörü şiarı var. İnatla ülkede yaşanan faşizm konusunda dikkatimizi en uç örneklerle çekmeye çalışıyorlar. Aslına bakılırsa II. Dünya Savaşı ve sonrasında Japonya’da yaşananlar hakkında fikir sahibi olmadan animeler hakkında ne kadar konuşulabilir bilmiyorum ama diğer pek çok filmde olduğu gibi Elfen Lied’de de, devlet, derin devlet, işkence gibi o bildik karaltılara ve sıradan birinin bilinçaltına attığı bu korkularla yüzleşmesine rastlıyoruz. Kaybolan Nyu’yu ararken güvenlik görevlileri tarafından yaralanan Kouta’nun bize aktardığı bu.

Robotech’tekine benzer bir sevgi konseptine sahip olan Elfen Lied’in asıl başarısı, kafatasında kulağa benzer boynuzların oluştuğu bu mutantları anlamımızı sağlarken bizde kurduğu “öteki” algısı. Sicilinde hayli cinayet barındıran Nyu üzerinden antropomorfik algının çarpıklığı finalde, Lucy bilinciyle yaptığı savunmada açığa çıkar ve flashback’lerin iç içe geçerek finalde çözüme ulaşan öykü anlatımı, tüm sembolik anlatımlarıyla “öteki”yi algılama bakımından damağımızda müthiş bir tad bırakır.

Açıkçası Elfen Lied’deki mutantların yaş durumlarına göre gelişim psikolojilerini Piaget ya da Ericsson modelleri üzerinden anlatabilecek kadar bilgiye sahip olmayı dilerdim. Ki sanırım diğer metinlerde olduğu gibi buna olanak tanıyan animeler daha keyifli oluyor. Ancak şu da kesin ki, cinselliğin ergenlikle beraber parodilerini sunan Elfen Lied, erotik sekanslarıyla da bir animeden beklenen tüm öğeleri kapsadığını ve olay akış ve anlatımındaki denge ile bunu başarıyla gerçekleştirdiğini gösteriyor.

Ancak yukarıda da belirttiğim gibi devlet algısının, mutant anlatısı üzerinden yansıtıldığı bölümleri hayli başarılı buldum. Örneğin üzerinde silah deneyleri yapılan Nuny adlı mutant kızın, çırıl çıplak kanlar içinde acıya dayanamıyorum diye haykırdığı anda ateşkes işareti veren laboratuvar şefine mutlulukla “baba” diye haykırması şok edici bir sahne. İşkencenin travmatik sonuçlarının bilinci nasıl belirlediği, bizim gibi devlete “baba” ya da “ana” diye bakan toplumlar üzerine harika bir deneme olarak görüyorum Elfenlied’i. Keşke gerisi gelse diyorum. O kadar tadında bir bütünlük oluşturulmuş ki, yapımcılar tüm 13 bölümü ti’ye alan bir 14. bölüm yapmışlar. Bu ek bölümde, kullanılan mekanların paradoksu, karakterlerin abartılarak çarpıklaştırılması gibi unsurlar aslında ne izlediğimiz üzerine kıvamında bir “geyik” oluşturmuş. Yine de gerisi gelse keşke demekten kendimi alamıyorum.

Bağlantılar:
Tüm bölümler için http://www.manga.gen.tr/elfenlied/bolumler.php
Resmi sitesi http://www.vap.co.jp/elfenlied/
IMBD adresi http://www.imdb.com/title/tt0480489/
Wikipedi’ler http://tr.wikipedia.org/wiki/Elfen_Lied
http://en.wikipedia.org/wiki/Elfen_Lied

• Read More »

Söyleyemem derdimi kimseye
Derman olmasın diye…

Hafiften çalmaya başladı gümüş iğneli pikabından cızırdayarak dönen plağından Müzeyyen. Midesindeki burulmayla baktı balığın gözlerine; ölü balık da ona. Yemeği kendine değil de hiç gelmeyecek birine hazırlıyordu ahşap evinin kiremitli ocağında. Nargilesine korundan iki maşa köz aldı marpucunu sıkıştırırken nazlı nazlı salınan rüzgar gibi, İstanbul gibi düştü aklından çini sobaya.

Hiç çıkmamıştı aklından; garipti… Her günkü işlerini yapıyor, balıkçı Yorgo’yla sabah gün doğarken selamlaşıyor, köşedeki kedileri besliyor, büfeden gazete sigara alıyor, Mehmet Efendi’nin kahvanesinde boş mideye orta kahvesini yudumlarken ilk cigarasını titreyen elleriyle yakıyordu. Hayat taze yağmur gibi mazgallara akıp gidiyor ama o hep çıkmıyordu aklından ya da hiç.

Yıllar geçip gitsindi. Yıllar, onu, zihninden, kollarından, bacaklarından, derisinden alıp götürsündü. Ama neden ille de yüreği, neden ille de kalbi sökülsün, neden şu erguvan renkli gün batımlarında deryaya dalan günün nar kırmızısı sonbaharın sarısıyla oynaşırken başına bir aşığın servisi dikilsindi.

Suya karıştı babasının, Yemen Harbi’ne katılmış babasının yiğitlik destanları. Ak süt oldu çini sobasından közlenmiş yürek; daha da sokuldu sobaya. Az önce gözlerini dikmiş ızgaranın deliklerine, kömürleşen balığın gözlerine bakarak hıçkırıklara boğulmuş, yüreğine tütün basmış, kadim yazgısına sokaktaki Mehmet efendinin gülüp geçmişti sonra. Bir bahane hep bulunurdu umutsuzlar için.

Çengi söze, söz dumana, duman havaya, hava ciğerlere doldu. Yalandı her şey. Yalandı iskele babasına bağlanan halat, yalandı Arnavut kaldırımdan sızan yağmur, yalandı tomurcuklanan sarmaşıkta biriken damlalar, ciğere çekilen duman, terli uyanmalar. Biraz daha uyusundu, biraz daha örtsündü anası üstünü. Kış gelsindi ve hayaletleri kovsundu çamaşırlardaki lavanta kokusu. Bir baba nasıl söker gelir de oğlunun mezar taşını, sarılır uyur ona; öyle sarıldı sevdiğinin anısına, daldı uykuya.

Çünkü pembe topuklu kadın hiç gelmeyecekti…

• Read More »

Tut elimden
Ne çok söz söyledik
Yeter artık
Bırak sözcükleri
Bir nefes al ve biraz daha eskisin yalnızlığımız

Ne çok dönüp durduk
Çevresinde gerçeklerin
Çemberinden dalamadık sevgimizin
Tut elimden ve
Söz ver bana sözleri bırakacağına

Gel oturalım şuraya
Sonbahar örtsün üstümüzü yapraklarıyla
Sokul bana ki ısınsın yüreklerimiz
Bir bakalım birbirimize
Bakalım ve anlayalım
Biz artık biz değilmişiz

• Read More »

Hastasıyım şu gavurların anlatılarındaki minimal şeylere. Bilgelik dolu, sanat çıtası yüksek, kozmik kitaplar yazarlar ama düğümü illa simgesel bir nesne çözer. Örneğin Tolkein koskoca Ortadünya’nın kaderini, Yiğit’in ifadesiyle fallik nesne olan, bir yüzüğe yüklemiştir. Keza Hesse’nin Siddertha’sı kutsal hece Ohm’u “nehir”den öğrenir. Ama kabul etmek gerek ki simgesel anlatımlarında gayet başarılılar… Gibi bazı abuklamalarla yazıya girmeyi düşünürken, sigarasızlıktan uyuşmuş benliğim yarı uyku haliyle açtığı algılarını ön koltuktaki slogana yöneltti: “Hürriyet Hürriyettir”… A, A’dır ifadesini yazıda kullanıp kullanmayacağım o kadar da önemli olmadığından, keşke etimolojik hafızası ve bilgisi kuvvetli biri olsaydım diye hayıflandım (hayıflanmak ne demekse artık; siktirin gidin lan beynimden). Hür ne ki hürriyet ne ola diye düşündüm, biliyosam Arap olayım. Hür’ün karşığılı bizde “özgür” olsa gerek. Heceleyelim: “Öz-gür”. Durdum… Özgürlük, öz’den mi geliyordu yoksa? Öz ne ola? Benliğimi felsefe çekiyor olsa gerek; kocaman harflerle yazayım: BİLGELİK ÖĞRENİLMEZ… Hmm… Öz nedir? diye sormadan hemen Azeriler geldi aklıma: “Men’im özümden önce gelir”, diyen bir Azeri bir kavram realist’i değildi kesinlikle; sadece sevgilisini ne kadar sevdiğini anlatmaya çalışıyordu Azeri TV programında.

Arkeolojik bulgular ışığında konuşan fizik antropoloji, evrimin gırtlak yapısını ilk zamanlarda (ki buradaki “ilk” varsayımsal bir prototip oluşturma bakımından sayko bi rahatlama sağlar) tek heceli konuşmalara izin verecek kadar uyarlanabildiğini var sayar. Şu halde Türk’ler en eski medeniyet olsa gerek. Çünkü tek heceli ifadelerle bir savaş yönetecek kadar çok sözcüğe sahiptirler.

Eminim şu ana kadar yazdığım her harf içinde bulunduğu cümlelerden, harf olmaktan utanacak kadar nefret ediyordur. (Çok da sikimdeydi). Ama eminim ki Türkçe’nin en kristalize sözcüğü “öz”dür ve başka hiçbir anlam dünyasında öz, Türkçe’nin anlam dünyasını paylaşanlar kadar ete kemiğe bürünmemiştir. Türkçe’de öz; bir ve aynı şeydir ve ancak yeterince cesaret öz’ü gür’leştirir; özgür olunur. “-gür” Türkçe’nin en güzel yapım ekidir.

• Read More »

Siz ne düşünürsünüz bilmem ama uzun süredir sigara içen biri olarak, aylardır ekranlarda yayınlanan “Dumansız Hava Sahası” tanıtım filmleri beni inanılmaz rahatsız ediyor. 16 Mayıs 2008 tarihli, 26878 sayılı Başbakanlık genelgesiyle 4207 sayılı Tütün Mamüllerinin Engellenmesine Dair Kanun hayli güçlendirildi ve etkili yaptrımlar ortaya kondu. Yaptırımlar ve sonuçları bir yana, genelge hayli ilginç tanıtımlarla desteklendi. Örneğin, Deniz Baykal hariç Ufuk Uras dahil pek çok parti lideri ve siyasetçi boy boy afişlerde göründü. Tanıtım filmleri de hala TV’lerde yayınlanıyor.

En çok gösterilen klip ise iş yerinde mühendis kılıklı bir müdür ya da şef müsvettesi bir adama ait. Çalışma alanlarında, sigara içmeyenleri koruyan bir yasayı çatık kaşları ve üniversitede eritilememiş mahalle delikanlılığıyla savunuyor. Hani olur da büroda, “ulan bu maaşa, bu kadar iş, üstüne de mesai… Hatunla randevu da iptal oldu mına koyyım” diyip elemanın teki bir sigara tellendirecek olsa vay haline. İşten kovulmakla kalmayacak, şef garson tarafından kafası gözü de yarılacak.

Daha beteri taksi şoförü… Psikopat görünümlü kadın yolcu, sağlığının taksilerde bile yasayla korunduğunu o firijit tavrıyla anlatırken; dikiz aynasından söze karışan çakal şoför, trafik lambası yeşil yanıp da aracı hareket ettirdiğinde başlıyor konuşmaya. Yav kardeşim, madem o kadar dikkatli bir şoförsün neden seyir halinde konuşarak insanların can güvenliğini tehlikeye atıyorsun? Mazallah orda dikkatsizliğin sonucu bi kaza yapsan belki 70′ine kadar hem kocasının hem çocuklarının; tekmil gelinin damadının hayat ferini söndürecek bir firijiti toplumsal görevinden ilah-i adaletin hikmetine salacaksın. Hani bunu düşünemiyorsun, hani çocukken; belediyeler henüz AKP’nin elinde değilken, otobüslerde bir levha olurdu. Onu da mı okumadın? “Yolculuk esnasında lütfen şoförle konuşmayınız” diye… Taksici hızını alamıyor, sağlığın pazarlığı olmaz diyor Polat Alemdar şivesiyle. Racon abimiz, tüm sessiz şoförlerin sesi oluyor: “Bakın araçta sigara içerken polisin kestiği cezadan belimiz büküldü, aman nolur kardeşim içmeyin şu sigarayı” demeye getiriyor.

AKP döneminde maliye bakanlığının kendine bulduğu ek gelir kalemleri beni çok aşıyor…

Halkın ortak kullanım alanlarındaki hava kalitesini yükseltmek için yayınlanan bir genelge… Halkın sigara içen kısmını yok sayarak, parayla cezalandırarak, hiçbir iyileştirme geliştirmeden yapılmış üçüncü dünya ülkelerine özgü bir tavırla. O kadar mı haklı buluyorsunuz bu genelgeyi? O zaman siz de tanıtım filmlerindeki, sıfırcı psikopat öğretmen Aysel Demir’le hem fikirsiniz demektir. Bu tarz eğitim faciaları hakkında betimsel çıkarımlar yapmayı kendi ruh sağlığım bakımından uygun görmüyorum. Fakat şundan eminim bu kadın eğer bir başbakanlık genelgesine takdir veriyorsa, o genelgeden korkun. Kendinizden daha çok korkun tabii…

Sigara, insandaki nikotini tetikler. Beyin eksikliğini hissettiğinde iç emri verir. Sigara BAĞIMLILIK yapan bir maddedir. Yani UYUŞTURUCUDUR… Şimdi soruyorum:

Ben sigara BAĞIMLISIYIM ve T.C. vatandaşıyım. Benim sigara bağımlılığımı iyileştirici bir tedavi geliştirmeden benim sigara içme hakkımı nasıl yasaklarsın? Sigara kanser yapıyor da, Coca-cola, Cola Turqa ve diğerleri kanser yapmıyor mu? Onlar neden yasaklanmıyor? Dahası, madem vatandaşlarınızın sağlığıyla bu kadar ilgilisiniz, madem bütçenizin akciğer kanserine çok masraf ettiğini fark ettiniz, neden sigarayı TAMAMEN YASAKLAMIYORSUNUZ?

AKP’ye sorulmuş hiçbir mantıklı sorunun, mantıklı bir yanıt alamayacağını şu geçtiğimiz iktidar süresince çok iyi öğrenmiş biri olarak, konuyu tanıdığım en büyük sağlık otoritesinin yorumuna, Dr. House’a bırakıyorum:

“I’m giving you a prescription.
It’s cheap, which is good, because your insurance company won’t pay for it.

- “Cogaritis”?
- Cigarettes.

One twice a day.
No more, no less.
Studies have shown
that cigarette smoking…is one of the most effective ways
to control inflammatory bowel. Plus it’s been well established that you look 30% cooler.

- Are you kidding me?
- About the looking cooler, yeah.

- The rest is true.
- Isn’t it addictive and dangerous?

Pretty much all the drugs I prescribe
are addictive and dangerous. The only difference with this one
is it’s completely legal.
Merry Christmas.

Daha sonra Wilson’la konuyu şöyle tartışırlar:
-Prescribing cigarettes for inflammatory bowel?

-That’s, uh– They cause lung cancer, you know. You know why they have ribbons for breast cancer, colorectal cancer, prostate cancer–
and not for lung cancer? They ran out of colors? It’s because people blame lung cancer patients. They smoke. They screwed up.
They deserve to die. The reason people die from lung cancer is guilt.

• Read More »

Bana bazen hayattan niye nefret ettiğimi soruyorlar. Sebebi basit: Çünkü hayat sevmediğiniz şeylere katlanabildiğiniz sürece size bir şeyler veriyor. İşin daha da kötüsü bu hayatın suçu değil; insanoğlunun kurduğu hayatın suçu…

Adamı özledim!

• Read More »

Şurası bir gerçek ki artık dijital fotoğraf makinelerinde yaşanan rekabet PC dünyasından çok daha gergin ve soluksuz takip ediliyor. İnsanların fotoğrafa olan tutkusu, ceplerindeki sınırlı para ve kalite düşkünlükleri bir araya gelince her yeni model heyecanla bekleniyor. Özellikle dünya dijital fotoğraf makinesi pazarının yüzde 90′ınını elinde tutan Canon ve Nikon “taraftarları” her yeni modelin lansmanında bir gol sevinci yaşıyor ya da üzüntüyle maçı terk ediyor. Tabii bu bahsettiğim karşılıklı gol atmalar sadece dijital single reflex lens (DSLR) fotoğraf makineleri için geçerli.

Dijital Çağ yazımda Canon’un söz konusu piyasada yaptığı devrimden kısaca bahsetmiştim (http://www.yarattik.com/rufio/?p=201). Geçtiğimiz yıl içerisinde 40D yarı profesyonel DSLR fotoğraf makinesi dışında kayda değer bir atak yapmayan Canon, baş düşmanı Nikon’un birbiri ardına çıkarttığı modeller karşısında seyirci kaldı. D60 giriş seviyesi makinesinin ardından Nikon’un özellikle 1 Temmuz’da lansmanını yaptığı D700 modeli Canon’a yönelik çok ciddi bir saldırıydı. 12 MP’lik CMOS sensöre sahip bu full frame fotoğraf makinesi (35 mm’lik filme eşdeğer), özellikle CCD sensördeki kumlanma eleştirilerine verilmiş bir yanıttı. Dahası 22 Ağustos 2005 yılından bu yana yarı profesyonel ve profesyonel segmentin arasındaki 5D modeliyle Canon’un tahtına indirilmiş en büyük darbeydi. Artık Nikon da D700 ile profesyonel savaşlarına 3.000 dolarlık satış fiyatıyla katılmıştı. Nikon bununla da yetinmedi. İki hafta önce 27 Ağustos’ta “biz sadece fotoğraf makinesi üretiyoruz” sloganıyla Canon’a tutuculuğuyla hep karşı duran bu marka ilk kez çırakttığı D90 modelinde video çekimini olanaklı kılarak tüm dünyayı şaşırttı. D80′nin gönüllere taht kuran başarısı (ki bu yarı profesyonel seviyede Canon 5D’den bile güçlü bir modeldi aslında) D90′la bir adım öteye taşınmıştı.

12.9 megapiksel çözünürlüğe sahip Nikon D80′nin veliahtı, tıpkı D700 gibi CMOS sensörle geliyordu. Livewiev, sensör temizleme gibi özellikleri standartlaştırmış olsa da esas bomba kutusundan çıkan bir “HDMI” kablosu idi. Çünkü bu kablo sayesinde çekilen 720p (1280 X 720 piksel; 16:9 görüntü oranı) görüntüleri plazmalara ya da TFT monitörlere aktarabiliyordunuz. Ne var ki D90′da tekrar ISO’nun 200′e çekilmiş olması, 12 bit’lik EXCEED işlemci gibi Nikon’a özgü sıkıntılar varlığını sürdürüyordu. En kötüsü ise, video’lardaki başarıya karşın fotoğraflardaki kalite tatmin edici değildi.

Canon’un suskunluğunu sürdürdüğü (ki bu tarihin başlangıcına 20 Ağustos 2007′de lansmanı yapılan EOS 1D Mark III’ü alabiliriz) bu bir yıl içinde dijital dünyada, yazılım alanında çok büyük bir atılım yaşandı. Her ne kadar tonla eleştiriye ve alaya maruz kalsa da kral Windows Vista’yı yayınladı. Görünürde Vista’nın, kararlı XP karşısında pek bir anlamı yoktu. Ta ki Vista’nın Full HD görüntüye uyumda kusursuz tasarlandığı fark edilene kadar. Görüntü çerçevesine 1920 X 1080 pikselin sığdırılmasını sağlayan bu yeni görüntü birimi, yüksek çözünürlüğü, görüntü kalitesi, netliği ve parlaklığıyla göz dolduruyordu. Yoğunluğu yeni bir medya biriminin geliştirilmesiyle desteklendi: Blu-ray. Üstelik bu yeni görüntü standardı işlemci ve ekran kartlarının baştan sona değişmesine neden oluyordu. Çift çekirdekli işlemciler lodos sonrası yağmuru gibi sökün ettiler.

Her ne kadar henüz ülkemiz bu gelişmelere bedevi çölleri kadar uzak olsa da, Birleşik Devletler’in 1 Ocak 2009 tarihinden itibaren ulusal TV yayınlarında Full HD yayınlara geçeceğini belirtmemiz durumun “vehametini” gösterme bakımından yeterli olsa gerek.

Canon’un geliştiricileri hep zeki bulmuşumdur. Ve zekaları matematiksel çıkarımlardaki pratiklikten ötedir. Süreci gözlemleyip ihtiyaçlar doğrultusunda “doğru” yorum ve akabinde sunum yapabilme yeteneğine sahiptirler. Hem bilişim dünyasındaki hem de rakiplerin ataklarını çok temkinli izleyen Canon, suskun kaldığı tüm yılın yarısı boyunca gerek 3D gerekse 7D söylentileriyle çalkalandı durdu. Canon sessizliğini sadece 50D modeliyle bozdu. 40D eski 20D’ye denk gelirken 50D de 30D’nin yerini almaya hazırlanıyordu. İlk bakışta EOS 50D çok da gerekli görülmese de 15 MP’lik sensörü ve DIGIC IV işlemcisi kayda değer gelişmelerdi. Bu sıralarda web sitesinde sessiz sedasız yayınladığı bir trailer fotoğraf dünyasına adeta korku saldı. http://www.canon.com/moon/en/ adresindeki dolunayın önündeki fotoğraf makinesi yaklaşık iki hafta boyunca bir silüet halinde kaldı. Yanda ise sadece “Destined Evolution” yazıyordu. Ta ki bugüne kadar…

• Read More »

Canon, EOS 1Ds Mark III’ü çıkartalı tam bir yıl olmuştu. Oysa dar bütçeli amatörlerin gözü hep 5D’nin halefindeydi. Beklenen bugün itibariyle gerçekleşti. Canon EOS 5D Mark II, tam 21 megapiksel ve 1080p video çekimiyle dünyayı salladı. 50-25.600 ISO’luk canavar, saniyede 3,9 kareden 13 RAW karesi çekebiliyor ve daha da kötüsü full frame. Livewiev gibi ufak detayları saymaya bile gerek yok.

Özelliklerine yakından baktığımızda sensör 36 x 24 mm EOS 1-Ds Mark III temelli, EF lens destekli (EF-S lensler full frame’lerde desteklenmiyor), 14 bit’lik DIGIC 4 işlemciye sahip, 9 noktadan TTL oto fokus yapabiliyor. Diyafram değerleri çok ilginç: f/1-f/91 aralığında destek sağlıyor. Makinede ayrıca otomatik ISO ayarlama özelliği var. Ve belki de kimileri için eksikliği en çok hissedilen şey makinede gerçekleştirilmiş: Makine otomatik modda RAW da çekebiliyor. 3 inçlik monitöründen pilin durumunu ve şarj yeteneğini takip edebiliyorsunuz. Body magnezyum alaşımlı ve 5D ile hemen hemen aynı. LCD panelde Canon standartlarında bir sapma yok.

Video da ise 1.920 x 1.080 (16:9) çözünürlükte 12 dakika çekim yapabiliyor (Nikon D90, 720p çözünürlükte 5 dk. yapabiliyordu). Dahili mikrofon ve hoparlörün yanı sıra harici olanları da cihaza bağlanabiliyor. Bağlantı da ise HDMI’ın yanı sıra kızılötesi de sağlanmış. Kızılötesi sayesinde uzaktan yönetim hayli pratik olacağa benziyor.

Tüm bu sıralananlardan daha da kötüsü var: Fiyatı… Maalesef cihazın satış fiyatı 2.600 dolar. 24-105 mm L serisi lensle satıldığı vakit (ki bunun 40D’deki açıya denk olsa da L serisi olması bakımından çok daha kaliteli olduğu aşikar) fiyat 3.500 dolar seviyesinde. Böylelikle Sony Alpha 900 ve Nikon D700 modellerinde fiyatların hızla aşağı düşmesi gerekiyor. Malum kral gelene kadar çimenlikte çakallar tepişecekti ve öyle de oldu.

Eminim SLR like ve kompakt kamerelar hızla Full HD video çekimlerine hız vereceklerdir. Rakip firmaların ise böyle bir mihenk taşından sonra fiyatlarının allak bullak olacağı aşikar. Ancak SLR’daki Full HD başarısı ve güncellemelirin önümüzdeki altı aya müthiş bir hız getireceği gerçek. Görünen o ki dijital çağda ikinci devreye geçildi ve sanırım bunun adı bu defa Windows Vista yerine Canon EOS 5D Mark 2 oldu.

• Read More »

Sanırım en güzel havalara sahip ramazan ayını yaşıyorum. Hava mükemmel. Yazın sıkıcı yakıcılığı yavaş yavaş yerini ılık bir havaya bıraktı. Her ne kadar geçenlerde NTV’de lodos olacağına ilişkin bir program yapılsa da (şaka gibi, lodos esicek diye yarım saatlik hava durumu programı yapıyorlar) isteyebileceğim en leziz ısıya sahibim. Hem sahur hem yazın bitiyor olması hem de hava nedeniyle insanlar geceleri evlerine gitmiyorlar. Sahilde sabah üçe kadar volta atanlara rastlamak mümkün.

Bir yıl içinde üç kez taşınmış olmam da gece yarılarına kadar dışarıda olmamı destekleyen bir bahane aslında. Dizüstümle gecenin çoğunu Cafe Gencay’da geçirsem de şu aralar, Kardeşler Cafe’de hayli cezp edici. Tuhaf bir sahibi var; benden para talep etmeden baş köşeye oturtuyor. Cafe’sini çiçek bahçesine çevirdi ve koltukları inanılmaz rahat. Gece bir gibi dükkanı kapatıyorlar ve sahura kadar personeliyle bol küfürlü ama içtenlikle konuşuyor: İşlerden, adalılardan, siyasetten… Kulak misafiri oluyorum kimi kimi. Hemen yanındaki Özdemik Cafe de öyle aynı Gökşin gibi. Esnaf sabahlara kadar sessiz sessiz ülkeyi, İstanbul’u değerlendiriyor. İstanbullu’ya Ankara’nın gerginliği yansımaya başladı galiba. Gökşin de tuhaf bir esnaf. Özellikle yanında çalıştırdığı 60′ının üstündeki garson çok takdirimi kazanıyor. Adamın yürümeye mecali yok ama kesinlikle işten çıkartmıyor Gökşin. Dükkanı tam bir kaos ortamı; çalışanlar kafasına göre takılıyor ama pırıl pırıllar. Zaten hesap isterken Facebook’uyla uğraşan ve sahura kadar dükkan önündeki koltuklarında adalet, millet üzerine konuşan birinden ne beklenir ki. Facbook’ta Gökşini sevenler diye bi grubu dahi var; katıldım derhal.

Yaz boyunca deniz kirliydi. Ama şu an mükemmel. Cam gibi. Meydanın ışıkları denize vuruyor ve dibindeki çakılları tek tek aydınlatıyor. Gece kendimi atmamak için zor tutuyorum. Bugün doğalgaz parasını yatırmaya gittim Büyükada’ya akşam üzeri. Dönüşte dayanamadım, koştum Beachclub’a. Normalde hafta içi 20 YTL, pazar günleri 30 YTL olan club’a beş milyon lirayla girdim. Dahası tek başıma değildim koskoca plajda… Yaşlılar, entel görünümlü turistler, alkolikler falan vardı. Zaten bütün yazı burda geçirdik. Kadınlar plajına bir kere gittim sadece. Konfora mı alıştık nedir… Bir saat boyunca çıkmadım suyun içinden. Pırıl pırıl ve sıcaktı. Sonra gittim uzun uzun duş aldım, eve döndüm.

Heybeliada BeachClub’ı Cevahir Tur üç yıl kadar önce işletmeye açtı. Başta geceleri çok hareketliydi ama artık pek öyle değil. Bütün kumsalı temizlediler. Yemekleri gayet iyi, şezlonga içki servisi falan. Biraz bohem bi tadı var, tüm ada sosyetesi toplanıyor burada istakoz gibi olmak için.

Yolda Karadeniz Market’e uğradım. Kiralardan konuştuk. O sırada köşeden iki güzel kadın çıktı. Uzun uzun baktık, dedikodularını yaptık. Köpeklerden konuştuk sonra. Adada köpek nüfusu aşırı arttı. Çamlimanı’nda bir barınak yapmışlar. Belediye inatla köpeklere dokunmuyor. Bir arkadaşıma saldırmışlar geçenlerde. İlkbahar’da da Rus bir kadın vardı; değirmenin orda köpeğini parçalamış bir sürü.

Bir de martılar azaldı bu sıra, nedendir bilinmez. Palamut çıktı, acilen bir elektrikli ızgara almam lazım. Gelen giden çok malum..

Sonbahar geliyor adaya, yavaş yavaş… Sıkıntıyla ve de mutlulukla.

• Read More »

• Read More »

Yaşadığımız coğrafyanın hayret verici düzeyde kültürel zenginliklere sahip olduğunu söyleyecek kadar berbat bir giriş yaptığımı var sayın konuya. Gılgamış ve Enkidu’nun mitosuyla tanışmam hayli geç oldu aslına bakarsanız. Geçenlerde kitapevlerini gezerken gözüme çarpan Danny P. Jackson’ın çevirisini bir solukta okudum (aman Allah’ım nasıl cümleler kuruyorum ben!). 3.000 yıllık hikaye, barındırdığı mitos bakımından keşfedildiğinde tüm dünyanın çalkalanmasına neden olmuş çünkü Hz. Nuh’ta anlatılan sel felaketinin pek bir benzeri çok daha evvelden bu mitosta geçmiş. Benim ilgimi çekense daha çok mitostaki edebi dilin kuvvetiydi. İlyada’dan 2.000 yıl önce kaleme alındığı (ehehe yok öyle bişi taşa, çivi çekiç girişmişler) düşünülecek olursa, ukala halkbilimcilere karşılaştırmalı yöntemlerini bu üsluplar üzerinde dilbilimcilerle uylaşı içinde uygulamalarını salık verip, biz lüzumsuz tinbilimcilere lakırdı için “deneysel” veri sağlamalarını öğütlerdim buradan, ahan da tam bu sunucu üzerinden. Çünkü hayret edilecek kadar başarılı bir anlatıma sahip 11 tablet; 12.’sinin ise çakma olduğunu söylüyor arkeologlar. Açıkçası 3.000 yıldır insanın anlatı becerisini ne kadar geliştirdiği tartışmaya açık.

Beni daha çok ilgilendiren şu dilimize pelesenk olmuş deyim: “Nuh diyor peygamber demiyor”. Ben ifadedeki yakınmanın altında “Nuh’sa peygamberdir” olduğunu düşünüyorum. Eğer bu kadar kesin bir bilgiyi reddetmek mümkünse bu nasıl olabilir? Ve gerçekten bu deyim sadece tesadüf mü?

Tarihsellik bakımından metinleri baz alacak olursak, Gılgamış Destanı’nın Eski Ahit’ten epey önce olduğu açık. Fakat Nuh’un ne zaman yaşadığı açık değil. En basitinden “Baal’e tapmayacaksın” ifadesinin Hz. Musa döneminde söylendiğini biliyoruz. Söz konusu “şirk” ise metinlerin kronolojisi ne kadar ölçülebilir kanıt sunar bunun tartışmaya açık olduğunu düşünüyorum.

Her neyse, ister Ararat, ister Cudi, ister Nissir, isterse Ağrı olsun; tufan sonrasında dağın zirvesine oturan bir gemi iddiası var. Tabii burada çok ilgi çekici başka bir durum daha var Hud Suresi’nde belirtildiğine göre (11/44) Nuh’un gemisi Cudi Dağı’nda fakat neden Türkiye’de Ağrı Dağı’nda olduğuna inanılır onu bilemiyorum. Geminin dağın zirvesinde oturma nedenini ise az çok hepimiz biliriz. Burada dikkatimi çeken diğer bir unsur da Demirci Hüso. Ağrı Dağı Efsanesi’nde Hüso, Ahmet Ağrı Dağı’na çıkıp da zirvede ateş yaktığı vakit, ocağını o zamana görülmemiş kadar körükler. Bu bir bakıma bir Zerdüşt ritüeli olabilir (mi?) Çünkü buradaki karakteri Demirci Hüso’yu, Demirci Kawa ile benzetmemiz mümkün gibi görünüyor. Hz. Nuh’un dininden gelenlerin boğduğu bir halk, ateşle suya yanıt veriyor belki de. Demek ki Nuh’un peygamber olmadığına ilişkin artık elimizde bir de Zerdüşt bakış var.

Geriye ne kaldı derseniz, yanıt basit Şintoist-Budist yaklaşım: Spriggan! Japonya’nın milli dini şintoizm’deki animist öğe olarak Fuji Dağı’nı örnek verebiliriz. Bu din çerçevesinden Sami dinlerine bakışın ve algılamanın zorluğu bakımından Spriggan isimli uzun metraj animasyon hayli ilgi çekici. Sadece Türkiye’de geçmesi bakımından değil; Ağrı Dağı’nı ve Nuh’un gemisini ele alışı bakımından da bu böyle. Filmde gemi bulunmuş ve Japon bilim adamları gemiyi araştırma altına almışlardır. Aslında gemi çok farklı bir gizeme sahiptir. Bir çeşit Uzay Odessa’sı gibidir. Geminin yönetimi, insanlığın yönetimi, evrilmesi anlamına gelmektedir. Bu yıkıcı etkiyi ise Birleşik Devlet’ler zorla elinde tutmak istemektedir. Filmin protagonisti buna karşı savaşım vermektedir. Spriggan işlenişi bakımından Akira’yla yer yer benzerlikler gösterse de, kurgudaki animizmin yansıtılması bakımından Miyazaki’den çok geridedir. Ancak yine de Şintoist bakış açısının konuyu algılaması bakımından ilginç bir örnek teşkil eder.

Eldeki metinlere bakacak olursak bir kurgu çerçevesinde gemiyi sahiplenen hayli çok. Ama eğer Nuh’sa peygamber olduğu açık.

• Read More »

Güzel bir kalem ve okunaklı bir yazı
Ve hep yeniden bir şeylere başlıyor olma duygusu
O hep yüzü tıraşsız kadim dost gibi

Uzaklardaydın, burada gölgelerle oynarken ben
Matematiksel bir hizalama bu
Ve hepimiz küçük birer kozmik zerreyiz
Akıp giden rüzgarın tersine, bir yerlerde yitirmişiz hep

Ne zamandır avuçlarımı toprağa gömmedim
Ya da ne zamandır bir gökkuşağı konmadı yanağıma
Yoruldum ve uyumak her zamankinden daha zor
Bir kırlangıç göçü bu belki de, hani o uzakların vaat edildiği

Her yalnız yaşadığın ev hayaletlerle doludur
Ve ben çok korkuyorum artık

Tüm okunması gereken satırlar gibi bu yaprak da hüzünle solar
Ve doğamız, hep sonbahar sarısı gibi zamanın yaşlanmasına gözyaşlarıyla hazır olacaktır
Bazılarında hüzün birikir ve yosun kaplıdır damarları
Tüm evren bir tımarhanedir ve
Zaman ve mekan istiklal caddesinde iki fahişedir –>

• Read More »

Tıpkı şu beyaz kâğıda değen mürekkebin mucizevi lekeleri gibi… Aşk kendini her daim yeniden ama mutlaka yeniden kurar. Her soluk alıp verişte, zihni taşıyan ruh, o muhteşem yaratı, kendi gelip geçiciliğinin acizliği içinde sonsuz olsan bir şeyden pay almak ister, ki o yüzden kendi solup gitse de solmayacak bir şeye, aşka karışır. Kaçamayışı onun ruhunun maddeye sıkışmış haykırışlarından başka bir şey değildir çünkü ve zekâsı ve zekâsının tüm o ürettiği çer çöp içinde boğulmaktansa kendi özgürlüğünü kurmayı akıl edemez. Bu yüzden aşk kendi ölümlülüğünün en kutsal idesidir.

Tüm bu aczin yakarışları ne kadar acı dolu ve ne kadar derinse, kendi yaratısına tapınması da o kadar içten görünür. Tapınma kendi ikiyüzlülüğünedir çünkü aşk kendini sarmalamalı ve onu o nihai boşluğa taşımalıdır. Aşk o yüzden tapılasıdır.

Zamanın serin sularında yıkanan âşıklar, çürüyen bedenlerini pul pul geçmişe dökerler. Her aşınma ruhun yeniden yenilenmesidir o yüzden her yeni aşk, ilkinden yiyip bitirir. Yılan dönüp kendini soktuğunda, zaman çoktan nilüfer yapraklarını alıp götürmüştür. Geriye kalan yemyeşil güzellik, sadece anıların yosun tutan aynasını sisli bir akşamüstü, kirli bir bezle temizlerken ortaya çıkar. Batan güneşin sarısı mezarlarda yansıyacaktır ve hiçbir kan emiciye bir leş kalmaz artık. Âşıklar en saf olanlarıdır çünkü ve damarlarındaki tüm kan çekilmiştir.

Her yeniden doğuş heyecan vericidir yaşayanlar için oysa aşkın her yeniden kurumu, kurum gibi yağar yaşayan ölülerin üzerine çünkü aşk bir kereliktir ve her daim yeniden yazar kendini; tıpkı simsiyah bir mürekkebin, ışığın şavkını damlasında şakıyarak ak kâğıdı kandırması gibi hayaletini satır aralarına gömer…

Aşk kendi manifestosunu yazar.

• Read More »

Belki de en çok istediği şeye kavuşmuştu: Huzur dolu bir yaz. Sıcak öğle vakti, güneşin akşam için batmama isteği uyandırdığı yarıda, serin bir meltem sıcağın bunaltısını sarı ışıklara hazırlıyordu. Geç kalkmasına karşın bu ikindi vaktine değin işlerini toparlıyor sonra dolaşmak, biraz alışveriş yapmak için dışarıya çıkıyordu. O öğleden sonra alışverişine birkaç kalem daha ekleyip işlerini uzatmaya, günün bu en tatlı dinlenme zamanını daha çok sindirmeye karar vermiş olsa gerek ki, pek yapmadığı bir şey yaptı. Önünden geçip gittiği nice dükkandan birinde sapsarı saçları ve masmavi gözleriyle insanı bakışlarıyla delen kızdan bir tişört aldı. Beyaz teninin biçimli vücudunu ışıldattığı bu kız, bir sarışının isteyebileceği tüm özelliklere sahip olsa da, güzel değildi. Düz alnının bitimindeki ayrık kaşlarını tam ortalayan ne kalın ne ince burnu tıpkı alnı gibi düzdü. Belirgin olmayan elmacık kemikleri, yine düz göz yuvalarından aşağıda olması gerektiği yerde çıkıntı yapmamış, derisindeki çiller ise burda bulunacağına daha çok alnına belli belirsiz serpiştirilmişti. Oval dudakları ise kıvrımsızdı. Kızın yüzündeki güzelliğin eksikliği yeterince olmamasıydı. Ancak sapsarı hafif dalgalı saçları ve insanı delip geçen mavi-yeşil gözleri vardı…

Küçük bir mahallede emekliliği gelen memurların can havliyle açtığı bu butikten hallice dükkanda, müşteriyi umursamayan, yaptığı iyiliğe karşılık aldığı paradan hiçbir zaman memnun olamayacak genç kadına, daha açıktaki tezgahlara yaklaşırken orada kendine bulabileceği en uygun tişörtü bildiğinden, en büyük beden olduğunu etiketinde görmesine rağmen, yine de tişörtü üzerine tutup bedeninin kendisine uyup uymayacağını sordu. Böylelikle kimseyi görmeyen sarı saçlı kızın bir an olsun bedenini zihninde canlandırması için kendi konumuna onu esir aldı. Sorusunu sorarken tişörtüyle ilgileniyormuş gibi yaparak kendini incelemesine izin verdi ve kafasını çevirdiğinde kızın bakışlarının hızla aşağı kayarak “sizin bedeninize uygun” yanıtını aldı. Kasaya gitti ve ücretini ödeyerek oradan ayrıldı.

Camii çıkışında yaşlıların eve gitmeden evvel üç beş hoş sohbet etmeleri için yapılan ve civardaki güvercinlerin tek ortaklaşa nasiplenebildiği ama şimdilerde daha çok yerden bitme mahalle çakallarının sebeplenmeye çalıştığı parkın yanından geçerken, karşı kaldırımdaki afet esmerin havası, ikindi sonrası şiddetini daha da arttıran o serin rüzgarla karışıp kokusunu ciğerlerine kadar çekmesine yarayacaktı ki, tam o anda masmavi dev bir otobüs tırısla yanından geçmeye başladı. Bu saatler avamın koşuşturmasından uzak dinlenceler vaat eden vakitler olduğundan mütevellit, otobüsün içi boştu. Böylelikle hızla geçen otobüsün camlarının ardında kalan kızı, zamanın içinde ters yöne akıyormuşçasına izlemeye devam etti. Görüntüsü bulanıklaştı, tıpkı grip hastalığının vücuda en çok tesir etmeye başladığı o yarı sayıklama dönemlerindeki gibi, kış aylarından kalma çizgiler günün ateşiyle ruhuna aktı; garip bir bulantı orda yokmuşçasına damarlarında dolaşıp midesi hariç her yerine zerk oldu. Ne var ki esmer bir yana otobüs bir yana savruldu ve hayat bitmişçesine zamanın ortasında asılı kaldı.

• Read More »

House’s Head ve Wilson’s Heart isimli iki bölümden sonra belki de dizi tarihinin yazılmış en iyi finaliyle karşılaştıktan sonra, House M.D. üzerine bir şeyler yazmayı çok ama çok istiyorum. Görünen o ki, Ölü Ozanlar Derneği’yle hesaplaşılmış ve artık yeni Robin Williams’ımıza kavuşmuş duramdayız. Hem de çok farklı bir yoldan. Hugh Laurie’ye yaptığı asist ve iki sanat eserini de var etme bakımından gösterdiği gerçek performans karşısında Robert Sean Leonard’a şapka çıkartmak gerekiyor… İşte House ve Amber arasındaki 9 Numaralı Otobüs’teki Cennet’e yolculuk diyaloğu

“Life shouldn’t be random…. lonely misntropic drug addicts should die in bus crashes and young do-gooders in love who get dragged out of their apartments in the middle of the night should walk away clean.”
“Self-pity isn’t like you.”
“No well I’m branching out from self-loathing and self-destruction. Wilson is gonna hate me.”
“You kinda deserve it.”
“He’s my best friend.”
“I know.” Amber then asks. “What now?”
“I could stay here with you.”
“Get off the bus.”
“It doesn’t hurt here…. I don’t want to be in pain. I don’t want to be miserable. And I don’t want him to hate me.”
“Well, you can’t alwys get what you want.”

• Read More »

Bunun direk bir yazım ve öykü anlatım tarzı olabileceğinin farkına vardınız değil mi? Ben de hemen Google’da “Google Maceraları”nı arattım. Karşıma bu tarzda eğlendirci başka bir öykü anlatım biçimi geldi. Yeliz Yeşilmen’le Google arasında geçen diyaloglar şöyle:
Yeliz Yeşilmen
-empiüç ara
Google
-Hınk!?!?!?!

..gibi.

Berbat espri silsilesi bir yana (ki daha beterlerini yapabilirim) Google’da aramaya aslında ilkin “cumhuriyet” kelimesiyle başladım (evet kandırdım sizi, nanik). Karşıma çıkan ilk bağlantı Cumhuriyet Gazetesi’neydi. Yani Google’da ülkemi aramış ama bulamamıştım. Aslında ülkenin adı “Türkiye Cumhuriyeti” olduğuna göre aramada biraz normların dışına taşmış olmalıydım. O yüzden derhal ülkeme bir ikinci şans daha tanıdım ve Google’da tekrar tırnak içinde cumhuriyeti aradım. Karşıma yine Cumhuriyet Gazetesi çıktı. Bağlantının üzerinde “Cumhuriyet’i seviyorum” yazıyordu. “Hay aksi” dedim hemen ikinci sıraya baktım. Karşımda bu defa da Wikipedi vardı ve Türkiye Cumhuriyet’inin ilanını anlatıyordu. Üçüncü sıradaysa malesef Makedonya Cumhuriyeti duruyordu. Yine Türkiye Cumhuriyeti’ne ulaşamamıştım. Çünkü dördüncü sırada ise “Atatürk ve Türkiye Cumhuriyeti” diye bir bağlantı çıkmıştı. Ne yazık ki, bu da ülkemin web sitesi değildi. Ve fakat nihayet beşinci sırada devletimin bir temsilcisini buldum ve içim bir nebze de olsa rahatlamıştı. Karşıma çıkan web sitesi, Türkiye Cumhuriyeti’nin web sitesi TCDD idi. Bunun üzerine bir bilet alıp Edirne sınırına dayanmaktansa, Google denen o tek dişi kalmış canavara geri dönmeyi yeğledim. Bir hışım ve tırnak içinde “Türkiye Cumhuriyeti” yazdım ve artık ülkemin beni bu son fırsatta altın yıldızlı, yanarlı dönerli bir ilk sıra bağlantısıyla karşılayacağını biliyordum. “Ara” butonuna öyle bir basışım vardı ki, sanırsınız Malazgirt’te hilal tekniğinde Bizanslılar’dan kaçarken, eyer üstünde geri dönüp, sadağındaki en sevdiği oku gözü kapalı çekip, gavura ilk oku salmış isimsiz kahraman gibi hissediyordum kendimi. Işık hızındaki arama sonucu karşıma geldiğinde, beynimde hilalden arta kalan yıldızlar yanıp çakıyordu: Çünkü Cumhurbaşkanlığı’nın web sitesi, maalesef ikinci sırada, o zalım Wikipedi’nin altında bulunuyordu. Yani sanal bir açık kod kaynak kütüphanesi benim ülkemi, cumhurbaşkanlığımdan daha mı iyi temsil ediyor, daha mı iyi biliyordu? Olamazdı. Kenan hızla yalıya doğru koşmaya başladı… (Daha beterini yapabilirim demiştim)

Eveeet sevgili okuyucu. İşte bir yazının daha sonuna geldik. Eğer buraya kadar okumaya devam ettiysen emin ol seni anlamıyorum.
Hadi kal sağlıcakla…

• Read More »

Siyasetin hayli kızıştığı şu günlerde, Skytürk’ün girişkenliğinden sonra sanırım politik haber yapma bakımından hayli eleştiri almaya başlayan Ntv’nin ekolojik sorunlara yönelik haberlere ağırlık vermeye başladığını fark ettim. İzlediğim bir haber İskenderun Körfezi’ndeki kirlenme üzerineydi. Habercilerin ilgisini bölgede artan katil yosun türü (http://kisi.deu.edu.tr/lcavas/Caulerpa%20pictures.html) çekmiş. Bunun üzerine tek bildikleri işi yapmaya karar vermişler: “Yetkililerin” bilgisine başvurmak. Onlar açıklamaları yapacak, haberciler haberciliklerini, gerisi bize kalmış. Yok yaa…

E be adam, o zaman niye ortaya zibidi niyetine çıkarttığın İskenderun Deniz Ticaret Odası temsilcisini istatistiklerle bizi boğup, “çok gemi gelicek, Rotterdam” diye sayıklarken; bu fuel-oil akışı Bağdat’tan, savaştan mı geliyor diye sormazsın? İki yüzlü… Korkak!!!

İyi haberciler ya, bir “akademisyen”in bilgisine başvuruyorlar: Çukurova Üniversitesi Çevre Mühendisliği Anabilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Ahmet Yüceer gibi. Vah bah vaah… Sıfata bak, sanırsın ki generalin üstün hizmet madalyaları ve görev aldığı cepheleri sıralıyorlar. Adamın CV’si sıfatında yazıyo. Yuuuuuhhhh!!! Babacan akademisyenimiz, beyanatını verip, okula dönüp, mesaisini tamamlayıp, akşam eve gitmeden manavdan alacağı mandalinanın kilo hesabını yaparcasına, bize çevre kirliliğinin artışındaki iki temel nedeni açıklıyor: Nüfus ve sanayii’deki hızlı yükseliş. Eğer x nedeninden dolayı diyor akademisyen (x’i tanımlaaaaa, senin bilim adamı olarak görevin bu, fizikçi misin alooooo) eğer buraya beş bin gemi gelirse, sırf boyaları bile felakete yol açar: Hadi canım, harbi mi? Yöre insanıyım, evvelden buraya gemiler atık petrollerini zift olarak atarlardı, çok kirlilik olurdu diyor. Vay anam vaaayyy, akademisyene bak beş kilo. Eeee? O zamanlar Ankara’ya olduğundan daha yakın bir mesafede o petrol için çocuklar katlediliyor muydu? Amerikalı sıradan erler bir maaş fiyatına her gün canlı bombalar tarafından havaya uçuruluyor muydu?

Deniz Ticaret Odası Yönetim Kurulu temsilcisine göre (bunun yıldızları daha ufak) fuel-oil artışı çok artmış. Ne kadar artmış??? Nerden nereye gidiyor? Vergi alınıyor mu? Uluslar arası antlaşmalara uygun mu? Atıkları denize atmadıklarını kim denetliyor? Onların istatistiği var mı?

NTV’nin oyununa gelmiyorum, yazıyı kesiyorum. Caretta Caretta’lar hakkında sonra konuşurum gerekirse. Ekoloji başka bi şey diyip bırakayım ben; sonu iyi olmayacak…

• Read More »