Pazar günü gazete alınır, okunur, karıştırılır, daha fazla yük olmasın diye çay bahçesinde bırakılır.

Müjde Ar’la yapılan röportajdan annesi Aysel Gür için vakt-i zamanında şöyle bir rapor aldığını öğreniyoruz:

“fartı zekadan mütevellid bir ruhaleti ezcümle deha”

Yani, bildiğin deli:) Şahane! Mezar taşıma yazılsın isteyesim var bu tanımın, hakediyorsam eğer.

Çevir gazete, sayfa; Zeki Sezer demiş ki mesela, aynen vaki, gazetede manşet; “Sağa kayan solcuları geri kazanacağız”.

Ne diyeyim ki? “Sağa kayan solcu”  ne demektir, nasıl bir şeydir, solcu dediğin sağa kayar mı, sağa kayan solcudan hayır gelir mi? Bu tuhaf solcular nasıl kazanılır? Bir arkadaşım dedi ki, hayır, sağa kayanları sola çevirmek gibi bir şey yok, Zeki Sezer sağa kayacak, olay budur. Allahım allahım! CHP’yi hala solcu sanan safdiller vardı değil mi, unutmuşum bir an.

Çevir sayfa; Ayşe Arman’ın bir röportajı var ki zaten, aman aman! Ayşe Özyılmazel ve annesi, Neco’nun belki de hiper bakımlı kadınlar mabedinden haykırarak kaçmış olabileceği ihtimalini yok sayarak adamcağız hakkında atıp tutuyorlar, kesin mutsuz olduğuna karar verip, süper ince ve süper yüksek topuklar üzerinde kırıtarak poz veriyorlar! Neco’nun yerinde olsam! Neyse…

Oysa pazar günü krep yapılır değil mi; her tür musibetten uzak! Bir dahaki Pazara, inşallah:)

Kanal D’ye bugün gönderdiğim mektup:

“Merhaba,

Kanalınızda yayınlanan “Gece Gündüz” dizisiyle ilgili olarak yazıyorum size.

Geçtiğimiz akşamlardan birinde denk geldim diziye. Dizinin kurgusu, konusu belli; deneyimli ve temkinli komiserle, birlikte çalıştıkları cevval, gözükara genç polis muhtelif vakaların peşinde koşuyor, suçluları ortaya çıkartıyor. Olabilir, bu temada çekilen pek çok dizi var, yerli yabancı, meraklısı izleyecek, takip edecektir. 13 yaşındaki oğlumun pek hoşuna gitti örneğin, sonuna kadar izlemek istedi ama biraz sonra anlatacağım sebepten izin vermeyip başka kanala geçmesini istedim. (more…)

Bir kedim olsa, adı Nazlı olsa, gün boyu miskin miskin uyusa dursa, beni pencerelerde kapılarda beklese, eve adımımı attığım anda sevinçten ne yapacağını şaşırıp cilvelense, sevimlilik muskasıymış gibi davransa, ben onu sevsem, o da patisiyle burnuma burnuma dokunup beni sevse, bir vakit sonra benim uykum gelse, yatsam, o da yanıbaşıma kıvrılıp mırlamaya başlasa, uyusak… (more…)

Türkiye Futbol Federasyonu başkanı Hasan Doğan’ın ölümü… Kendisinden hazzetmemem için yığınla sebep sayabilirim, başbakanın yakın arkadaşı olması dahil. Ne var ki, kaçırmadan izlediğim son şampiyonadaki futbol maçlarında, çocuklar gibi sevinebilme becerisi karşısında gülümsediğimi hatırlıyorum. Sadece onun sevinç gösterisi değildi gülümsememe sebep; maçları hep birlikte izlediği eşiyle birlikte onlarca kamerayı yok sayarak birbirlerine sevinçle sarılmalarındaki samimiyetti. Hatta, yanlarında cumhurbaşkanı varken, yine kritik bir anda atılan golün sevinciyle Hasan Bey cumhurbaşkanını, protokolü, artık ne varsa hepsini yok sayıp, sevinç çığlıklarıyla olduğu yerde zıplayan eşine sarılmış, cumhurbaşkanını tuhaf bir yalnızlık hissiyle başbaşa bırakmıştı! Birbirlerine sevinç ve mutlulukla sarılan bir karı koca ve hemen yanlarında sevinçlerine iştirak etmek isteyen ama kenarda kalan bir cumhurbaşkanı!

Toplumsal nazara inansak yeridir.

Şu ülkede normal işleyen hiç mi bir şey yoktur!

15 yıl oluyor, Sivas’taki Madımak Oteli’nde 37 insan yakılarak öldürüldü.

O gün 37 kedi yavrusu bir yere tıkılıp yakılsaydı mesela, dünya ayağa kalkardı; cümle alemde izlerdik görüntüleri “vahşet! korkunç!” diye.

Ya da 37 enik bulunsaydı dünya tatlısı; birileri tıksaydı onları kafese; ateşe verselerdi bir güzel; emin olun tüm dünya kapımızdaydı! Daha önemlisi, daha acısı; memleket ayaklanırdı; bir anda birlik olurduk, o pek övündüğümüz milli vicdanımızı hatırlardık. Hiç biri olmadı… Peki neler oldu?

Pek çok ağızdan “ağır tahrik vardı efenim!” lafını duyduk mesela. Nasıl bir tahrikse artık, ancak insan yakarak yatıştırılabiliyor.

Faillerin çoğu yakalanamadı, yakalananların bir kısmı kaçtı, bir kısmı belediyede kadrolu olarak işe alındı vs… vs… Hepsi masum çıktı anlayacağınız, sütten çıkmış ak kaşıklar, tahrik edilmiş kuzucuklar olarak.

Madımak Oteli’nin altındaki kebapçı faaliyetine devam etti. Böylesine hastalıklı ve sapkınca bir şeyi ancak bir Haneke filminde görmeyi bekleyebilirsiniz. Bileceksin ki bulunduğun mekanda 37 insan yakılarak öldürülmüş, aradan bir süre geçtikten, gerekli boya badana işlemleri yapılıp kurumu isi temizlendikten sonra gidip aynı yerde bir buçuk Adana yiyeceksin? Dalga geçer gibi…

Unutturulmaya, üstü kapatılmaya çalışıldıkça; unutmayalım, peşini bırakmayalım! Elbet bir gün o 37 canın hesabını verecek birileri…

* dize Hulki Aktunç’a ait.

‘96 yılından bu yana 23 Mayıs günü benim için çok farklı ve özel oldu. Arda’nın doğum günü, nasıl güzel olmasın! Bugüne kadar her doğum gününde elbette heyecanlandım, mutlu oldum, çok sevindim. Gelin görün ki bu yıl hepsinden farklı, oğlum 13 (yazıyla on üç!) yaşına basıyor. Sanırım artık büyüdüğünü gerçekten ilk kez idrak ediyorum, şaşırıyor ve ne yapacağımı bilemiyorum. Gururlanıyorum, sevinçten içim içime sığmıyor ama bir yandan da tuhaf bir panik hali yaşıyorum. Evet, oğlum büyüyor! Bu yıl 13, yani 18′ine basmasına şunun şurasında beş yıl var, eh üzerine bir kaç yıl daha eklersek olacak yirmi! Aman allahım! (more…)

Reklam 1: Sevimli bir oğlan, arabanın arkasında oturuyor, bir yaşında yok gibi, agucuklar gugucuklar halinde, pür neşe! Önde, arabayı kullanan babası da pek memnun halinden, “baba oğul süperiz!” gibi bir şeyler diyor. Derken babanın suratı buruşuyor, belli ki oğlan arabayı kokutmuş o arada. Baba, oyun arkadaşının mızıkçılığına pek bozuluyor, hani süperdi onlar? Acil olarak bebeğin altının değiştirilmesi gerek. Hemen cep telefonuna sarılıyor adam, karısını arıyor. Gelin görün ki telefonu çekmiyor, “ayıcıklar, yapışkan bantlar, imdat!” falan derken telefon kesiliyor. Neyse ki Turkcell var. Yılların bir türlü eskitemediği Erol Evgin, salon adamı edasıyla yolun ortasında beliriyor, “sen olmasan Turkcell, ah bu hayat çekilmez!” diyerek bizleri Turkcell operatörü olmaya davet ediyor. (more…)

Arda kitap okuma alışkanlığı kazanalı epey oluyor. Kendince takip ettiği seriler, bitene kadar elinden bırakamadığı kitaplar var. Dışarı çıktığımızda yanında kitap yoksa huzursuz oluyor örneğin, önce kitapçıya uğrayıp vapurda, yolda okuyabilmesi için raflara bakıyoruz. Genetik olarak benden aldığı pek çok şey içinde belki de başına dert açmadığı gibi en çok işine yarayacak özellik; çok da hızlı okuyor.

Gelin görün ki, yeter ki okuma alışkanlığı kazansın diye okuma listesine en ufak bir şekilde müdahale etmeden geçirdiğimiz şu son bir iki yılın sonunda Arda maceralı çocuk kitaplarıyla fantastik kitaplardan başka bir şey okumaz oldu. Ben de bu vesileyle “Spiderwick Günlükleri”, “Arthur ve Minimoylar” ya da “Talihsiz Serüvenler Dizisi”ni okudum, üzerinde konuşup eğlenecek konular artsın diye hatta, elden ne gelir! (more…)

Bu akşam İstiklal Caddesi’nde kadınlar vardı. Yılbaşındaki taciz olayından sonra, bu saldırı karşısında yasaların uygulanmamasını, medyanın her zamanki yüzeysel ve aslında derinlemesine çok tehlikeli yaklaşımını protesto etmek, tacize hayır demek için sekiz hafta sürmesi planlanan mor iğne eylemlerinin sonuncusu ve sanırım en şenliklisiydi. Çok kalabalıktık; ellerimizde mor iğneler, bildiriler, “biz varız!” dedik bir kez daha, bir kez daha… Yanıbaşımızdan geçip giden kadınlar oldu, ben hiç tacize uğramam diyecek kadar kendine güvenen (!) kadınlar gördük. Uzattığım bildiriyi almayıp kibarca teşekkür eden o şık kadına “rica ederim!” dedim gülerek -ki bizimle aynı sokakta bulunmaktan bile çok rahatsız olduğu belliydi!. Yine bildiriyi almayan bir başka kadın “başım ağrıyor!” diye mazeret bildirdi, sanırım kendisine ilişkin niyetimi yanlış anlamıştı, ona da güldük. (more…)

Yine bir kalp çılgınlığı sardı her yeri. Kalpli çikolatalar, kalpli hediye paketlerinde kalpli kolyeler, kucağında kırmızı kalpler taşıyan peluş ayıcıklar ve ille de kalpli nevresimler! -Galiba en fazla bu nevresimlere illet oluyorum, her “Sevgililer Günü”nde bahsini ettiğime bakılacak olursa. Riyakar kuyumcuların “tek taş” çığırtkanlığından söz etmiyorum bile. Öte yandan, bu reklamların gerçekten etkili olduğunu kabul etmek gerekiyor. Arda’nın bir sınıf arkadaşının doğum günü varmış önümüzdeki günlerde, ne hediye alsam derdine düştü oğlan. Sonra, “tek taş alayım ben!” demez mi? Harçlıklarıyla alacakmış üstelik. Neyse, bir Greenday albümü almaya karar verdi sonunda. (more…)